استانها
عصر امروز، سمنان حال و هوای دیگری داشت؛ شهری که سالها روایتگر تاریخ، فرهنگ و زبان کهن خود را در وجود یکی از فرهیختهترین فرزندانش میدید، این بار در سوگ او گرد هم آمد. مردم، اهالی فرهنگ و هنر، نویسندگان، پژوهشگران، مسئولان و دوستداران ادب با حضور در آیین تشییع پیکر زندهیاد فرهنگ شکوهی، پژوهشگر، نویسنده و چهره ماندگار فرهنگ و ادب سمنان، با مردی وداع کردند که بیش از نیم قرن از زندگی خود را وقف ثبت و پاسداری از هویت فرهنگی این سرزمین کرده بود.
آیین تشییع پیکر استاد شکوهی از مقابل منزل وی در بلوار 17 شهریور سمنان آغاز شد. جمعیتی از شهروندان، شاگردان، دوستان و علاقهمندان، پیکر این استاد فرهیخته را تا آرامستان وادیالسلام بدرقه کردند و در فضایی آکنده از اندوه، آخرین بدرقه را برای یکی از مهمترین حافظان فرهنگ بومی سمنان رقم زدند.
در این مراسم، بسیاری از حاضران از خدمات علمی و فرهنگی استاد شکوهی یاد کردند و او را شخصیتی کمنظیر در حوزه پژوهشهای بومی دانستند؛ پژوهشگری که اگر تلاشهای خستگیناپذیرش نبود، بخشی از واژگان، روایتها، آیینها و میراث شفاهی مردم سمنان شاید برای همیشه به دست فراموشی سپرده میشد.
فرهنگ شکوهی دوم اردیبهشت 1317 در محله تاریخی ناسار سمنان دیده به جهان گشود. او در خانوادهای رشد یافت که فرهنگ، هنر و ادبیات جایگاه ویژهای داشت. خود او بارها گفته بود که پدرش، عبدالحسین شکوهی، با ذوق هنری و نگاه فرهنگی خود، نخستین مشوق او در مسیر شناخت ادبیات و فرهنگ بود و حتی انتخاب نام «فرهنگ» برای او نیز ریشه در همین نگاه داشت. مادرش نیز با تسلط بر قصهها، مثلها، آیینها و فولکلور سمنانی، نخستین آموزگار او در شناخت فرهنگ عامه این دیار بود.
علاقه عمیق به فرهنگ بومی، استاد شکوهی را از همان سالهای جوانی به مسیر پژوهش کشاند؛ مسیری که در دهه 1360 به شکلی جدی دنبال شد. انتشار نوار کاست «فالگوش» در سال 1362، نقطه عطف فعالیتهای او بود. این اثر که شامل دو روایت ماندگار «تَ یِ مِ» و «بِویِرد» بود، با استقبال گسترده مردم روبهرو شد و بعدها نیز در قالب کتاب منتشر شد تا بخشی از ادبیات شفاهی سمنان برای همیشه مکتوب شود.
اما فعالیتهای او به همین اثر محدود نماند. حاصل دههها تحقیق، گفتوگو با سالمندان، …
