استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از ساری، امام حسن مجتبی(ع) در یکی از پیچیدهترین و پرآشوبترین مقاطع تاریخ اسلام، پس از شهادت امیرالمؤمنین امام علی(ع)، مسئولیت رهبری جامعهای را بر عهده گرفت که از درون دچار اختلاف و فرسایش شده بود و از بیرون با تهدیدهای سیاسی و نظامی مواجه بود. او در شرایطی که حفظ جان مسلمانان و جلوگیری از فروپاشی جامعه اسلامی به مسئلهای اساسی تبدیل شده بود، راهی را برگزید که شاید در نگاه نخست برای بسیاری به معنای عقبنشینی بود، اما در حقیقت تلاشی برای حفظ اصل اسلام و جلوگیری از ریخته شدن خون مسلمانان بود. امام حسن(ع) سرانجام در اوج مظلومیت به شهادت رسید؛ اما میراث او همچنان در تاریخ اسلام به عنوان الگوی بصیرت، صبر، کرامت و ایستادگی در برابر تحریف حقیقت باقی مانده است.
تاریخ اسلام روزهای تلخ و دشواری را به خود دیده است؛ روزهایی که فاصله میان حقیقت و قدرت، میان ایمان و سیاست و میان خواست مردم و منفعت صاحبان قدرت، به اندازهای عمیق شد که تشخیص مسیر درست برای بسیاری دشوار بود.
در چنین روزگاری، امام حسن مجتبی(ع) بر جایگاه امامت نشست؛ شخصیتی که از خاندان پیامبر(ص) بود و از کودکی در دامان رسول خدا(ص)، حضرت فاطمه زهرا(س) و امام علی(ع) پرورش یافته بود. او وارث مکتبی بود که در آن اخلاق و عدالت از سیاست جدا نبود و قدرت، زمانی ارزش داشت که در خدمت حقیقت و مردم قرار گیرد.
پس از شهادت امام علی(ع)، جامعه اسلامی با شرایطی بسیار حساس روبهرو شد. اختلافهای سیاسی و اجتماعی، خستگی مردم از جنگهای پیدرپی، ضعف انسجام سپاه و فعالیت جریانهای قدرتطلب، شرایطی را رقم زده بود که تصمیمگیری برای امام حسن(ع) را دشوار میکرد.
او در این میدان، نه با یک دشمن آشکار، بلکه با مجموعهای از مشکلات درهمتنیده مواجه بود؛ دشمنی که از ابزار تبلیغات، تطمیع، تهدید و ایجاد اختلاف استفاده میکرد و در سوی دیگر، جامعهای قرار داشت که بخشهایی از آن دیگر توان و آمادگی ادامه یک جنگ فرسایشی را نداشتند.
امامی در میانه یک جامعه خسته
پس از شهادت امام علی(ع)، مردم با امام حسن(ع) بیعت کردند و او مسئولیت رهبری جامعه اسلامی را پذیرفت. اما شرایط آن روز با دوران آغازین حکومت امام علی(ع) تفاوت بسیاری داشت.
