استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از نهاوند، ورزش نهاوند امروز گرفتار یک «دوگانگیِ عجیب» شده است؛ دوگانگی میان آنچه مسئولان در تریبونها میگویند و آنچه مردم در واقعیتِ میدان تجربه میکنند. این روزها ورزش نهاوند بیش از آنکه به بودجههای قطرهچکانی نیاز داشته باشد، به صداقت در اطلاعرسانی و انسجام در تصمیمگیری محتاج است.
ماجرای استخر «نیکان» در مجموعه علیمرادیان، این شکاف را عریان کرد. چند روز پیش بود که رئیس اداره ورزش و جوانان شهرستان نهاوند، هرگونه خبر مبنی بر بهرهبرداری از این استخر را «قویاً تکذیب» کرد و از رسانهها خواست به اخبار تأییدنشده دامن نزنند. اما تنها با گذشت اندک زمانی، ورق برگشت و استخر با تمام امکانات به روی مردم باز شد. پرسش کلیدی افکار عمومی این است: وقتی پروژه آماده بود، چرا تکذیب شد؟ و اگر آماده نبود، چطور با این سرعت بازگشایی شد؟ این یعنی مدیریتِ ورزش نهاوند یا در پی «مهندسیِ اخبار» است یا در لایههای پاییندستیاش، خبری از تصمیمات مدیریتی ندارد. اما این «سرگیجه مدیریتی» فقط به استخر ختم نمیشود؛ این فقط نوک کوه یخِ مشکلاتی است که ورزش نهاوند را در 12 پروژه نیمهتمامِ بلاتکلیف زندانی کرده است.
استخر طالقانی؛ 22 سال انتظار برای یک پروژه آبندیده!
استخر شهرک طالقانی حالا نماد «اثر باستانی ورزشی» در نهاوند است. کلنگزنی سال 1383، امروز در مرداد 1405 یعنی 22 سالِ بعد در بلاتکلیفی! این پروژه که از عمرِ بسیاری از قهرمانانِ فعلی شهرستان هم بزرگتر است، نه تنها به سرانجام نرسیده، بلکه پس از واگذاری نافرجام طبق ماده 27، همچنان به عنوان یک «زخمِ باز» بر پیکره ورزش شهرستان باقی مانده است. آیا 22 سال زمانِ کافی برای تمام کردنِ یک استخر نبود، یا باید صبر کنیم تا این پروژه به سن 25 سالگی برسد؟
ورزشگاه علیمرادیان؛ غولِ فرسودهای که با «مُسکن» سرپاست
مجموعه علیمرادیان زمانی فخرِ ورزش غرب کشور بود؛ اما امروز به آینهای تمامنما از ضعفِ نگهداری تبدیل شده است. 40 میلیارد تومان اعتبار برای بازسازی نیاز بود، اما با تزریق 5 میلیارد تومان (آن هم با اما و اگر) نمیتوان پیست تارتان مخروبه، سقفهای آسیبدیده و سالنهای فرسوده را احیا کرد. «چراغانی کردن سالنها» یا «بهسازیهای ویترینی» درمان نیست؛ این مجموعه نیازمند …
