بین الملل
به گزارش دفتر منطقهای خبرگزاری تسنیم، امروز، 31 آگوست، سالروز اخراج پرشتاب، بینظم و پر از هرجومرج نیروهای آمریکایی از افغانستان است؛ رویدادی که به بیست سال حضور نظامی، ادعای ملتسازی و مداخله مستقیم واشنگتن در این کشور پایانی تلخ داد.
وقتی صحنههای فرودگاه کابل در آگوست 2021، هرجومرج روی باند پرواز و آویزان شدن جوانان افغان از چرخهای هواپیماهای غولپیکر C-17 را مرور میکنیم، فقط شاهد شکست یک ارتش نیستیم؛ بلکه زلزلهای استراتژیک را میبینیم که گسلهای عمیقی هم در داخل افغانستان و هم در درون جامعه و حتی آمریکا بر جای گذاشت.
در سمت افغانستان، رفتن ناگهانی متحد اصلی مانند کشیدن پایه اصلی از زیر یک ساختمان مقوایی بود. اقتصادی که بیش از 70 درصد بودجه جاریاش مستقیماً با دلارهای خارجی تأمین میشد، شبانه فروپاشید. با مسدود شدن نزدیک به 9 میلیارد دلار از داراییهای بانک مرکزی افغانستان در بانکهای آمریکایی، شریانهای مالی این کشور قطع شد، سفره مردم خالیتر گردید و میلیونها خانواده به زیر خط فقر مطلق فرو رفتند.
از طرفی، تمام آن ویترین و شعارهای قشنگ بیست ساله درباره آزادی بیان، جامعه مدنی، حقوق زنان و تکثرگرایی قومی به یکباره دود شد و به هوا رفت. نتیجه این فرار بیمسئولیت، موج بیسابقهای از فرار مغزها، خروج پزشکان، مهندسان، اساتید دانشگاه و نیروهای متخصص بود؛ سرمایههای انسانی که با هزار امید تربیت شده بودند، اما در نهایت کشوری ویران و دستخالی روی دست مردم باقی ماند.
اما آنسوی ماجرا، برای خودِ آمریکا چه اتفاقی افتاد؟ ضربهای که واشنگتن در کابل خورد، مهلکتر و عمیقتر از چیزی بود که در بیانیههای توجیهکننده پنتاگون اعتراف میشود. تصاویر آشفتگی فرودگاه کابل برای افکار عمومی جهان، یادآور اخراج تحقیرآمیز و سرپایینی آمریکا از سایگون (ویتنام) در سال 1975 بود؛ تصویری که به ادعای چنددههای آمریکا به عنوان «پلیس جهانی» و متحدی قابل اعتماد در چشم شرکای بینالمللی و رقبا ضربهای سنگین زد. …
