استانها
به گزارش روز سهشنبه خبرگزاری تسنیم دفتر جزایر خلیج فارس، وقتی صحبت از اربعین میشود، معمولاً نخستین تصویر، دریایی از انسانهاست که در جاده نجف تا کربلا قدم برمیدارند. دوربینها از بالا، سیل جمعیت را ثبت میکنند؛ رسانهها از رکوردها، آمارها و گستردگی این اجتماع میگویند.
اما حقیقت این است که اربعین را از ارتفاع نمیتوان دید. برای فهمیدن آن باید سر را پایین آورد؛ به کنار جاده، پشت موکبها و میان آدمهایی رفت که هیچگاه سوژه اصلی دوربینها نمیشوند.شاید بزرگترین ویژگی اربعین، نه تعداد زائران، بلکه تعداد انسانهایی باشد که تصمیم گرفتهاند دیده نشوند.
در روزگاری که برخی از فعالیتهای خیرخواهانه با یک عکس، یک ویدئو یا یک پست در شبکههای اجتماعی همراه میشود، در اربعین هنوز کسانی هستند که بهترین لحظههای خدمتشان را در سکوت زندگی میکنند. نه تابلویی از نام خود نصب میکنند، نه از کسی انتظار تشکر دارند و نه حتی مطمئناند زائری که به او خدمت کردهاند، فردا چهرهشان را به یاد خواهد آورد.
ستونهایی که در قاب دوربین جا نمیشوند
صبح زود، پیش از آنکه بیشتر زائران از خواب برخیزند، گروهی از خادمان مشغول شستن دیگها، جارو کردن محوطه، پر کردن مخزنهای آب و آماده کردن صبحانهاند. وقتی زائران در حال استراحت هستند، عدهای دیگر مشغول جمعآوری زباله، تعمیر وسایل، شستن ظرفها یا آماده کردن وعده بعدی غذا هستند.
کار آنها تمامی ندارد؛خدمت در این مسیر، شیفت اداری ندارد و ساعت پایان کار را کسی اعلام نمیکند.
در گوشه دیگری از مسیر، نیروهای امدادی بیوقفه به درمان تاول پاها، گرمازدگی، خستگی و بیماری زائران مشغولاند. چند قدم آنطرفتر، مترجمی میان دو زائر از دو کشور مختلف پل ارتباطی میشود. رانندهای ساعتها در ترافیک میایستد تا زائری را به مقصد برساند. رفتگری، پیش از آنکه زائران بیدار شوند، مسیر را برای عبور میلیونها نفر آماده میکند.
اگر هر کدام از این حلقهها برای چند ساعت از کار بیفتد، عظمت این اجتماع با اختلال روبهرو میشود؛ اما کمتر کسی نام آنها را میداند.
اربعین؛ مدرسهای برای گمنامی
شاید یکی از مهمترین درسهای اربعین همین باشد؛ اینکه ارزش یک کار، به دیده شدن آن نیست.در فرهنگ امروز، موفقیت اغلب با میزان …
