ورزشی
به گزارش خبرگزاری تسنیم، جام جهانی برای فوتبال ایران، با هر کیفیتی که داشت، در نهایت به پایان رسید و حالا فصل تازهای از بازیها پیش روی فوتبال کشور قرار دارد. اتفاقی که هر سال برای فوتبال میافتد و دوباره هیجان را به بدنه ورزش بازمیگرداند، اما این بار شرایط متفاوت است. فصلی که قرار است آغاز شود، زیر سایه اتفاقات مختلفی قرار دارد؛ از مشکلات اقتصادی گرفته تا شرایط خاصی که پس از جنگ بر کشور و طبیعتاً بر فوتبال ایران حاکم شده است.
باشگاهها در چنین شرایطی مجبور شدهاند با محدودیتهای بیشتری کار کرده و تا حد امکان از ظرفیتهای داخلی خود استفاده کنند. یکی از نشانههای این تغییر شرایط را میتوان در نیمکت تیمهای لیگ برتری دید؛ جایی که حضور مربیان ایرانی پررنگتر شده و حتی آخرین انتخاب از این جنس که محمد نوری به عنوان سرمربی صنعتنفت آبادان را میتوان در همین چارچوب تحلیل کرد؛ تغییری که نشان میدهد باشگاهها بیش از گذشته به گزینههای داخلی اعتماد کردهاند.
تیمهای بزرگ نیز در بازار نقلوانتقالات رویکرد متفاوتی داشتهاند. پرسپولیس، استقلال و سپاهان تغییرات قابل توجهی در ترکیب خود ایجاد کردهاند و اگرچه همچنان باید شرایط زمانی و مکانی حاکم بر فوتبال ایران را در نظر گرفت، اما نشانههایی از تغییر نگاه در جذب بازیکن دیده میشود. در همین مسیر، تغییر نگاه باشگاهها در انتخاب بازیکن نیز قابل توجه است. تیمهایی مانند استقلال، پرسپولیس و سپاهان که همواره زیر فشار هواداران برای جذب نامهای بزرگ قرار دارند، این بار با شرایط متفاوتی روبهرو شدهاند. محدودیتهای مالی و شرایط خاص باعث شده نگاهها بیشتر به سمت بازیکنانی برود که علاوه بر توانایی فنی، انگیزه بیشتری برای اثبات خود دارند.
اینجا باید تعریف جوانگرایی را هم کمی گستردهتر دید. جوانگرایی فقط به معنای استفاده از بازیکن 18 ساله نیست؛ گاهی بازیکنی که در سن بالاتری قرار دارد اما هنوز تشنه موفقیت، پیشرفت و اثبات تواناییهای خود است، میتواند بخشی از یک نسل تازه باشد. فوتبال فقط با شناسنامه بازیکن تغییر نمیکند؛ با انگیزه، نگرش و میل به بهتر شدن نیز تغییر میکند. واقعیت این است که در فوتبال جوانگرایی و نسلسازی صرفاً از بعد سن و سال نیست، بلکه از بعد انگیزشی …
