استانها
خبرگزاری تسنیم - صدیقه صباغیان| در دنیایی که خبر دیگر پشت درهای بسته نمیماند و یک رویداد در کوتاهترین زمان ممکن میتواند از نقطهای از جهان به نقطهای دیگر برسد، شاید بیش از هر زمان دیگری این پرسش اهمیت پیدا کرده باشد که چه کسی باید میان حقیقت و انبوه اطلاعات ایستادگی کند و روایت درست را به مردم برساند؟
در عصر انفجار اطلاعات، شبکههای اجتماعی، اخبار لحظهای، شایعات و روایتهای گاه متناقض، خبرنگار همچنان یکی از مهمترین حلقههای اتصال جامعه با واقعیت است؛ کسی که باید از میان حجم عظیم اطلاعات، حقیقت را پیدا و آن را راستیآزمایی کند، دربارهاش سؤال بپرسد، مطالبه کند و در نهایت روایتی روشن و قابل اعتماد به مخاطب ارائه دهد.
اما پشت این واژه ساده یعنی «خبرنگار»، دنیایی از تلاش، خستگی، استرس، دوندگی و گاهی بیمهری پنهان است؛ دنیایی که معمولاً در قاب دوربینها دیده نمیشود و کمتر کسی از آن سخن میگوید. هفدهم مرداد، سالروز شهادت محمود صارمی و روز خبرنگار است؛ روزی برای پاسداشت کسانی که رسالت خود را آگاهیبخشی، روایت حقیقت و رساندن صدای مردم به گوش مسئولان میدانند.
در این روز، پیامهای تبریک منتشر و برنامههای مختلف در اماکن متفاوت برگزار میشود و از خبرنگاران تجلیل به عمل میآید، اما یک سؤال ساده باقی میماند؛ آیا خبرنگار فقط در 17 مرداد خبرنگار است؟ آیا زحمات او فقط در یک روز از سال ارزش پیدا میکند؟ آیا میتوان تمام یک سال دویدن، نوشتن، پیگیری کردن، مطالبهگری، حضور در بحرانها و تحمل سختیهای این حرفه را در یک مراسم چند ساعته خلاصه کرد؟ پاسخ قطعاً منفی است.
اصلاً خبرنگار کیست؟ خبرنگار همان کسی است که وقتی بسیاری از مردم در پایان یک روز کاری به خانه بازمیگردند، تازه کار او آغاز میشود. همان کسی که کارش ساعت، زمان و مکان ندارد. خبرنگار کسی است که ممکن است نخستین ساعات صبح با یک تماس تلفنی از خواب بیدار شود و نیمهشب، درحالیکه خسته از یک روز طولانی است، همچنان مشغول تنظیم و ارسال خبر باشد.
خبرنگار همان کسی است که برای رسیدن به یک خبر، گاهی ساعتها منتظر میماند؛ پشت در یک اداره، در راهروهای یک سازمان، در محل وقوع حادثه، در یک جلسه طولانی یا در میان مردمی که هر کدام حرفی برای گفتن دارند. همان کسی که شاید برای چند دقیقه گفتوگو …
