سیاسی
گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم؛ تهران در روزهای پایانی تیر و هفته نخست مرداد 1360، ملتهبترین روزهای خود را سپری میکرد؛ روزهایی که پس از اعلام فاز مسلحانه توسط سازمان منافقین و عزل ابوالحسن بنیصدر از ریاستجمهوری، بوی باروت، ترور و وحشت کوچه به کوچهی شهر را در بر گرفته بود.
در همین فضا، خبر کوتاهی به سرعت در محافل سیاسی پیچید: ابوالحسن بنیصدر، رئیسجمهور برکنارشده، به همراه مسعود رجوی، رهبر سازمان منافقین، با یک فروند هواپیمای نیروی هوایی از کشور خارج شدهاند. این پرواز پنهانی سرانجام در ساعت 7:20 صبح به وقت تهران در پایگاه نظامی اورلی در حومه پاریس به زمین نشست.
بعدها روزنامه لیبراسیون چاپ پاریس فاش کرد که مقامات فرانسوی از روزها قبل یادداشتی درباره این پرواز دریافت کرده بودند و این فرار با هماهنگی قبلی انجام شده بود. این اتفاق در نگاه نخست، تنها از خروج دو چهره سیاسی حکایت داشت، اما در واقع پایان یکی از مهمترین فصلهای تاریخ سیاسی سالهای نخست انقلاب و آغاز مرحلهای تازه از تقابل با جمهوری اسلامی بود.
رسانههای وابسته به جریان رجوی، تلاش کردند این رخداد را در چارچوب مفاهیم دینی، بهویژه مفهوم هجرت در صدر اسلام، بازنمایی کنند و آن را ادامهای بر سنت تاریخی هجرت معرفی نمایند.
تاریخ را نمیتوان تنها بر اساس روایت بازیگران آن سنجید. پرسش این است که چگونه رئیسجمهوری که در کتابی علیه منافقین قلم زده بود و با رای میلیونها ایرانی به قدرت رسیده بود، تنها یک سال و نیم بعد، در کنار رهبر سازمانی قرار گرفت که چند هفته پیش از آن، مبارزه مسلحانه علیه نظام را آغاز کرده بود؟
شکست در میدان سیاست
بنیصدر که برای تثبیت قدرت خود، به تدریج در برابر برخی نهادهای قانونی کشور قرار گرفت، با سخنرانیهای پرآشوب و مواضع تند سیاسی، فضای کشور را در بحبوحه جنگ به سمت تقابل و دوقطبی شدن بیشتر سوق داد. رابطه او با بسیاری از نهادهای انقلابی و نیروهای مؤثر نظام، با تنشهایی همراه بود. اختلاف بر سر حدود اختیارات ریاستجمهوری، نحوه اداره کشور، رابطه دولت با نهادهای انقلابی و چگونگی مدیریت جنگ، به مرور فضای سیاسی کشور را دوقطبیتر کرد. این اختلافات زمانی تشدید شد که بنیصدر در عمل، خود را در برابر بخشهایی از حاکمیت قرار داد و در مواردی با نهادهای …
