استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، مسئله علوم انسانی در ایران فقط کمبود مقاله، همایش یا نظریه نیست؛ مسئله اصلی، ضعف در صورتبندی مسئله است. ما غالباً پیش از آنکه واقعیت را دقیق ببینیم، مفاهیم آماده را برمیداریم و روی آن میگذاریم. از توسعه و حکمرانی تا قدرت، هویت، رسانه و امنیت، بسیاری از واژههایی که به کار میبریم پیشتر در زمینهایی دیگر، برای توضیح مسئلهای دیگر و بر مبنای تجربه تاریخی دیگری ساخته شدهاند. طبیعی است که با این ابزارهای وارداتی، بخشی از واقعیت اجتماعی خودمان دیده نشود.
تولید علم از جایی آغاز نمیشود که نام یک نظریه خارجی را تکرار کنیم؛ از جایی آغاز میشود که بتوانیم یک پدیده واقعی را با دقت توصیف کنیم، تناقض درونیاش را ببینیم و برای آن، پرسش درست بسازیم. نظریه، پاسخ شتابزده به یک مسئله نیست؛ حاصل ماندن جدی و روشمند در کنار مسئله است. برای مثال، اگر با یک پدیده اجتماعی پیچیده روبهرو هستیم، نباید فوراً آن را ذیل برچسبهایی مانند «بحران»، «عقبماندگی»، …
