استانها
خبرگزاری تسنیم ـ یادداشت| خبر راهاندازی آزمایشی قطار مسافری قم ـ تبریز از مردادماه، در ذات خود خبر مثبتی برای توسعه حمل و نقل ریلی کشور است. طبیعی است که هر خدمت جدید ریلی، اگر مبتنی بر تقاضای واقعی سفر و ارتقای دسترسی مردم باشد، باید مورد استقبال قرار گیرد. اما همین خبر، یک پرسش جدی و قدیمی را دوباره پیش روی افکار عمومی سیستان و بلوچستان قرار میدهد که چرا برای برخی استانها، کمبود ناوگان، مانع توسعه نیست؛ اما نوبت به سیستان و بلوچستان که میرسد ناگهان همه چیز به کمبود امکانات و محدودیت ناوگان گره میخورد؟
این پرسش از آنجا جدیتر میشود که قطار زاهدان- اصفهان در شهریور 1396 راهاندازی شد و تنها یک ماه بعد، در مهر 1396 به صورت یک روز درمیان و با استقبال قابل توجه مسافران در این مسیر تردد میکرد. حتی در آن مقطع، از پیگیریها برای همه روزه شدن این قطار در مسیر زاهدان- اصفهان- شیراز سخن گفته میشد؛ مسیری که میتوانست یک کریدور مهم برای جابهجایی مسافر، بیماران، دانشجویان، خانوادهها و حتی خودروهای شخصی باشد؛ چراکه این قطار واگن حمل خودرو نیز داشت. با این حال، این خدمت ریلی پس از مدت کوتاهی و با این استدلال آشنا که «ناوگان کافی وجود ندارد»، حذف شد.
از همان آغاز بهرهبرداری از مسیر ریلی زاهدان- بم نیز واقعیت این بود که سهم سیستان و بلوچستان از این اتصال ریلی، عملاً به قطار زاهدان- تهران محدود ماند. در دولت گذشته قطار محلی زاهدان- خاش نیز برقرار شد که کیفیت مطلوبی نداشت. یعنی استانی با وسعت جغرافیایی بسیار بالا، فاصله زیاد با قطبهای درمانی و اداری کشور، سطح پایینتر برخورداری نسبت به بسیاری از استانها و نیاز گسترده مردم به سفرهای ضروری، از حداقل تنوع در خدمات مسافری ریلی هم محروم شد. در چنین شرایطی، برقرار شدن کوتاه مدت قطار زاهدان- اصفهان، امیدی برای اصلاح این نابرابری بود؛ امیدی که خیلی زود خاموش شد.
اکنون اما طی یک سال گذشته، خبرهای متعددی از راهاندازی قطارهای پنج ستاره جدید، اختصاص ناوگان به مسیرهای تازه، فعال شدن قطارهای باکیفیتتر و حتی اتصال چند مرکز استان به شبکه ریلی منتشر شده است. اخیرا نیز خبر راهاندازی قطار قم- تبریز مطرح میشود؛ خبری که از قضا از سوی مدیری اعلام شده که در مقطع راهاندازی قطار زاهدان- اصفهان، مسئولیت …
