بین الملل
به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری تسنیم، در چند ماه گذشته چین و روسیه به عنوان دو قدرت بزرگ، با رویکرد تجاری نوین به دریای شمال نگریستهاند و حالا متخصصین دنیای تجارت و ترانزیت میگویند، آب شدن بخشی از یخهای قطب شمال و رویدادهای ژئوپولیتیک نوین، رقیب دیگری برای کانال سوئز به وجود آورده است.
در این میان، ترکیه نیز به دنبال آن است تا علاوه بر اتصال عراق به اروپا، تقویت گذرگاه میانی و ارتقای سطح زیرساختها و اتصالها را به یک راهبرد طولانی مدت تبدیل کند.
در رویکرد طولانی مدت دنیای تجارت، کشتیهایی که از چین به اروپا میروند، پس از طی هزاران کیلومتر به سمت جنوب، از مالاکا و اقیانوس هند گذشتهاند تا از دریای سرخ و کانال سوئز وارد دریای مدیترانه شوند. ولی حالا عبور از از طریق سواحل قطبی روسیه برای رسیدن به اروپا، اهمیت بیشتری پیدا کرده است.
در طول سال 2025 میلادی، 103 عبور ترانزیتی از مسیر دریای شمال ثبت شده که 15 مورد آن کشتی کانتینری بوده و حجم ترانزیت محموله حدود 3.2 میلیون تن بوده است. البته با توجه به برودت هوا و یخهای عظیم مسیر، فصل قابل کشتیرانی، حدود چهار و نیم ماه بوده است.
طبیعتاً این مسیر با این حجم محدود از ترانزیت، هنوز رقیب قدرتمندی برای کانال سوئز نیست، اما برای نخستین بار در مقیاس جدی، مسیر شمالی به یک گزینه ژئواقتصادی جدی تبدیل شده است.
عبور کالا از چین به اروپا در مسیر جنوبی، با چند گلوگاه عظیم مواجه است که از مهمترین آنها باید به مالاکا، بابالمندب و سوئز اشاره کرد. اما در مسیر شمالی، کالا از چین و دریای برینگ به سمت سواحل روسیه رفته و سپس به اقیانوس اطلس و اروپا میرسد. بنابراین در این مسیر، با امنیت و ثباتی روبرو هستیم که میتوان آن را اصطلاحاً «بیمه ژئوپلیتیکی» قلمداد کرد.
کارشناسان میگویند: این مسیر، از وابستگی چین به گلوگاههای تحت نفوذ آمریکا یا متحدانش میکاهد و در عین حال، چین را به روسیه وابسته میکند. چرا که روسیه از دیرباز بر بخش عظیمی از زیرساخت، مقررات، مجوزها، ناوبری و ناوگان یخشکن این مسیر تسلط دارد. …
