به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۹، جنبش ملیگرای اندونزی جنگی خونین را علیه مقامات استعماری هلند به پیش برد. هم هلند و هم اندونزی در جریان جنگ جهانی دوم اشغال نیروهای محور را تجربه کرده بودند؛ اکنون بر سر آینده بزرگترین کشور مسلمان جهان با یکدیگر میجنگیدند. تا سال ۱۹۴۹، جنبش سوکارنو بر هلندیها پیروز شد. چگونگی رخ دادن این رویداد، داستانی خارقالعاده است.
تأسیس شاخه سارکت اسلام در بلیتار، ۱۹۱۴.
منبع: ویکیمدیا کامانز شکلگیری جنبش استقلالطلبی اندونزی
از زمان تأسیس امپراتوری هلند در سده هفدهم میلادی، رهبران هلندی جزایر مجمعالجزایر اندونزی را که به «هند شرقی هلند» معروف بود، مستعمره خود کردند. آنها به دنبال کنترل منابع طبیعی و ادویهها بودند تا رشد اقتصادی خود را شتاب بخشند و به بازیگری قدرتمند در اروپا تبدیل شوند. فتوحات هلندیها تا سال ۱۹۱۴ ادامه یافت، زمانی که برخی از قبایل ساکن در عمق جزایر آچه و سوماترا را در هم کوبیدند. سیاستهای آنها بیرحمانه و صرفاً برای منافع مقامات استعماری هلند و جمعیت مهاجرنشین هلندی طراحی شده بود. چنین سیاستهایی به ظهور جنبشی ملیگرا دامن زد که امید داشت مجمعالجزایر را از سلطه هلند رهایی بخشد.
در سال ۱۹۰۸، نخستین سازمان ضد هلندی در جزیره جاوه تأسیس شد؛ هدف آن محافظت از کارگران اندونزیایی در برابر سیاستهای اقتصادی غارتگرانه هلند بود. این رویداد الهامبخش بنیانگذاری «سارکت اسلام» در سال ۱۹۱۲ شد و تعداد اعضای آن تا سال ۱۹۱۶ به ۵۰ هزار نفر رسید. هر بار که مقامات هلندی تلاش میکردند سازمانهای مروج حق تعیین سرنوشت اندونزی را سرکوب کنند، با مقاومتی سخت روبهرو میشدند. این فضا زمینهساز ظهور دو تن از تأثیرگذارترین چهرههای تاریخ اندونزی شد: سوکارنو و محمد هاتا.
سوکارنو مردی جاوهای، تحصیلکرده و چندزبانه بود که بیشتر عمر خود را صرف جنبش استقلال اندونزی کرده بود. در سال ۱۹۲۷، او و همفکرانش «حزب ملی اندونزی» (PNI) را با هدف کسب استقلال برای سراسر اندونزی تأسیس کردند. او بارها توسط پلیس استعماری هلند بازداشت شد. وقتی جنگ جهانی دوم به اندونزی رسید، حزب ملی اندونزی دستور کار جدیدی در پیش گرفت.
فرماندهان هلندی در حال تسلیم هند شرقی هلند به نیروهای ژاپنی، …
