به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، زهرا عاصمی درباره نسبت روانشناسی با دین اظهار کرد: در فرهنگهای اسلامی و شرقی معنویت اغلب با تناسب با خدمت به جامعه و تسلیم جمعی گره خورده است. توبه در روانشناسی معنوی، فرآیندی از پذیرش مسئولیت، بازسازی اعتماد به نفس و شروع مجدد است، نه ابزاری برای تحقیر و وقتی گناه به ابزاری برای رشد اخلاقی تبدیل شود، دیگر مسمومیتزا نیست، بلکه سمزداست.
بنابر روایت ایکنا، زهرا عاصمی، روانشناس و پژوهشگر قرآنی در این گفتوگو درباره نسبت روانشناسی با دین اظهار کرد: تفسیر روانشناختی پدیدههای معنوی مانند تفسیر وجود خدا بهعنوان مکانیزم دفاعی، لزوماً به معنای انکار حقیقت وجودی آن نیست، بلکه نوعی تفسیر برآمده است. روانشناسی مانند یک عینک میکروسکوپی عمل میکند که ساختار و عملکرد یک پدیده را در سطح نودانه کشف میکند و این کار ذات پدیده را نقض نمیکند. اگر بگوییم نیاز به خدا در انسان ریشه در مکانیسمهای بقا و معناجویی دارد، در حال پدیدهشناسی هستیم.
وی با بیان اینکه علم توضیح میدهد که چگونه این باورها شکل میگیرند، نه اینکه بگوید آیا حقیقت خارجی دارند؟ افزود: عبادت سالم در برابر وابستگی ناسالم قرار میگیرد و تفاوت کلیدی در خودتوانی و ارتباط نهفته است. در عبادت سالم و بالغ، فرد با حفظ هویت مستقل و کرامت خود انتخاب میکند که با نیرویی برتر همسفر باشد که این حالت شبیه به همدلی یا اتحاد است و فرد احساس قدرت میکند. در مقابل وابستگی ناسالم (پدرسالاری بیمارگونه) با از دست دادن خویشتن، ترس از تنهایی و تسلیم اجباری همراه است و در حالت درمانگر باید بررسی کند که آیا این رابطه دینی، فرد را به بلوغ عقلانی و عاطفی سوق میدهد یا او را در حالت بچهماندگی و ترسناکی نگه میدارد.
عاصمی با تأکید بر گذر از گناه کاذب به توبه سازنده، احساس گناه را مرز حساس در منشأ دانست و گفت: اگر گناه ناشی از ترس، سرکوب یا تحمیل اجتماعی باشد، تبدیل به زنجیرهای …
