به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، مذهب امامیه قائل به عصمت امامان اهل بیت است. به این معنا که امام باید از گناهان کبیره و صغیره و همچنین از خطا و اشتباه و سهو مصون است.
بنابر روایت مجمع جهانی شیعه شناسی، عصمت امامان شیعه به دو روش عقلی و نقلی قابل اثبات است که در این نوشته به این مطلب اشاره شده است.
۱.روش عقلی:
عصمت را به هر معنایی تفسیرکنیم، بالذات از آن خداست، او که در سایه علم گسترده خود، از خطا و اشتباه پیراسته بوده، و به خاطر حکمتخویش از کارهای ناشایست مبرّاست.
این نکته اختصاص به عصمت ندارد، بلکه دیگر صفات نیز از این قبیل است. او عالم و قادر و حیّ بالذات است، و علم و قدرت و حیات دیگران از آن اوست.
به یک تعبیر، او غنیّ مطلق و غیر او فقیر بالذات است، چنان که می فرماید: «یا اَیُّهَا النَّاسُ اَنْتُمُ الْفُقَراءُ اِلَی اللَّهِ وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِیُّ الْحَمِیدُ».(۱)؛ (ای مردم! شما همگی به خدانیازمند هستید و خدابی نیاز و شایسته هر ستایشی است).
و به تعبیر شیخ محمود شبستری: سیه رویی ز ممکن در دو عالم جدا هرگز نشد واللّه اعلم (۲)
همین غنای بالذات خداسبب می شود که دیگر ممکنات از غنای او بهرهگرفته، زنده و دانا و توانا باشند.
مساله عصمتنیز از این مقوله است که خدابنا بر مصلحت، گروهی از بندگان خود را که معلمان بشر و هدایتگران انسان ها هستند، به نیرویی مجهّز می کند که در عین قدرت بر گناه، از آن بپرهیزند و از خطا و اشتباه مصون بمانند.
چه بسا ممکن است این نیرو که از آن به «روح القدس» تعبیر می کنند، در درون وجود آنها، یا خارج از آن باشد مثلًا فرشته ای آنان را از لغزش باز بدارد. بنابراین عصمت، در عین اختصاص به خدا- به معنی عصمت ذاتی- مانع از آن نیست که پیامبران نیز پیراسته از گناهو اشتباه باشد، چنان که همه مسلمانان جهان، پیامبر اسلام(صلی اله علیه وآله) را در هر دو مرحله (خلاف و اشتباه) معصوم می دانند، و ادلّه عصمتپیامبر(صلی اله علیه وآله) در کتاب های کلامی متکلمان اسلامی، اعم از امامیهو اشاعرهو معتزلهبیان شده است.
۲. عصمت امامان دوازده گانه از طریق نقل قطعی است.
۱. آنان به حکم حدیث ثقلین، عدل و همتای قرآنند و لازمه همتایی، همگونی و همسانی است، از آنجا که قرآن، سخن حق است و سر سوزنی از واقع …
