چیزی که می تواند ما را از این خطرها حفظ کند، ادامه توسلات به اهلبیت (ع) است.
هر قدمی که می خواهیم برداریم، اول یک توجهی به وجود مقدس حضرت ولی عصر (عج) پیدا کنیم که آقا من می خواهم بروم نوکری شما را بکنم؛ خودتان کمک کنید تا آنکه شما مصلحت می دانید واقع شود.
ما یک حرکتی برای انجام وظیفه ای می کنیم اما ما خودمان نمی دانیم مصلحت چه هست و مصلحت واقعی چیست. خودمان را به شما می سپاریم؛ دلمان را، ایمانمان را، رفتارمان را.
ما سعی می کنیم آن را که می فهمیم وظیفه مان است، عمل کنیم. شما هم دست ما را بگیرید و نگذارید بیفتیم. آنکه بیش از همهچیز برای ما مؤثر است، همین است.
متأسفانه وقتی وارد میدان می شویم، دیگر خودمان اینها را فراموش می کنیم.
به مردم میگوییم توسل داشته باشید؛ برای سردردتان، برای مشکلات زندگیتان؛ اما برای مسئله حیاتی کشورمان غافل می شویم از اینکه توسل داشته باشیم.
زیارت عاشورا یادتان نرود. اطعامهای برای سیدالشهدا(ع)، زندگی توأم با عشق به اهلبیت(ع) و با شورحسینی یادتان نرود.
اینهاست که ضامن بقای نظام ما و پیشرفت و حفظ ما از این است که در دامن شیطان بیفتیم.
خدا نیاورد روزی را که دست ما از دامان اهلبیت (ع) و به خصوص دامن سیدالشهدا (ع) کوتاه شود.
منبع: حوزه؛ بیانات در تاریخ مرحوم علامه مصباح یزدی، ۱۳۹۰/۱۰/۲۶ کد مطلب 2260348
