به گزارش خبرآنلاین، در چهاردهم اوت ۱۹۴۷، نقشهای جدید در آسیای جنوبی ترسیم شد و کشوری چشم به جهان گشود که بنیادش بر پایهای هویت مذهبی استوار بود. استقلال پاکستان تنها پایان استعمار بریتانیا در شبهقاره هند نبود، بلکه یکی از پیچیدهترین، سهمگینترین و اثرگذارترین جابهجاییهای مرزی در تاریخ معاصر را رقم زد. ریشههای یک جدایی؛ از ایده تا واقعیت
داستان استقلال پاکستان با مفهومی به نام «نظریه دو ملت» پیوند خورده است. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، متفکرانی چون سر سید احمد خان و بعدها شاعر و فیلسوف برجسته، علامه محمد اقبال، این دیدگاه را مطرح کردند که مسلمانان و هندوهای شبهقاره، صرفاً دو جامعه مذهبی متفاوت نیستند، بلکه دو ملت مجزا با فرهنگ، ارزشها و سنتهای اجتماعی غیرقابلانطباق هستند. اقبال در سال ۱۹۳۰ رسماً ایده تشکیل یک ایالت مجزا برای مسلمانان در شمال غربی هند را پیشنهاد داد.
با این حال، تبدیل این ایده به یک جنبش فراگیر سیاسی، مرهون رهبری سرسختانه و دیپلماتیک محمدعلی جناح بود. جناح، با رهبری حزب مسلملیگ توانست در دهه ۱۹۴۰ مسلمانان شبهقاره را متقاعد کند که در یک هند یکپارچه پس از خروج بریتانیا، اقلیتی بدون قدرت باقی خواهند ماند. در سال ۱۹۴۰، قطعنامه لاهور به تصویب رسید که رسما خواستار ایجاد کشوری مستقل برای مسلمانان شد؛ کشوری که نامش را پاکستان گذاشتند. خروج شتابزده بریتانیا و تراژدی تقسیم
با پایان جنگ جهانی دوم، بریتانیای تضعیفشده تصمیم به خروج سریع از هند گرفت. لرد مونتباتن، آخرین نایبالسلطنه بریتانیا، مامور شد تا این انتقال قدرت را مدیریت کند. اما ترسیم مرزهای جدید توسط حقوقدانی …
