قنوت، آن لحظه کوتاه و معنوی در نماز است که دستها به سوی آسمان بلند میشود و بنده با خدا به راز و نیاز میپردازد. در روایات پیامبر(ص) و اهلبیت(ع)، برای این بخش از نماز جایگاه ویژهای بیان شده و بر خواندن دعا در قنوت تأکید شده است؛ از توصیه به ترک نکردن این سنت تا سفارش به دعا، استغفار و طلب فرج.

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، قنوت در رکعت دوم نمازهای واجب و مستحب، یکی از سنت های نبوی و مستحبات مؤکد مذهب تشیع است.
امام صادق علیه السلام می فرمایند:
هر نماز واجب و مستحب قنوت دارد و ترک آن را موجب کامل نبودن نماز می داند. مَنْ تَرَک الْقُنُوتَ رَغْبَةً عَنْهُ فَلَا صَلَاةَ لَهُ؛ کسی که از روی بی میلی قنوت را رها کند، نمازش کامل نیست ( الکافی، ج 3، ص 340 )
امام باقر علیه السلام در مورد فراموش کردن قنوت فرمودند:
کسی که قنوت را فراموش کرد؛ حتی اگر در راه باشد رو به قبله بایستد و آن را به جا آورد.
سپس فرمودند:
من خوش ندارم کسی …












