امتداد پیمان مکه را در پیمان اسراء ادغام کنیم

به گزارش مشرق ، محمدرضا عارف در جلسه کارگروه ارتقای علم و فناوری، ضمن تبریک هفته دولت و با اشاره به پیشرفت‌های علمی و فناوری کشور در دهه‌های اخیر، گفت: علم و فناوری و دانشگاهیان در این دو جهاد میدان‌دار بودند و عملکرد خوب حوزه علم و فناوری در این دو جنگ قابل تقدیر است.

وی افزود: پیشرفت‌های علم و فناوری موجب شد تا در دو جنگ تحمیلی اخیر، در برابر دشمنی که پیشرفته‌ترین فناوری‌ها را در اختیار داشت، از خود جانانه دفاع کنیم و پیروز شویم و دشمن گمان نمی‌کرد ما چنین فناوری‌هایی در اختیار داشته باشیم.

معاون اول رئیس‌جمهور با بیان اینکه افسران جنگ فناوری، دانشمندان جوان و متخصصان کشور هستند، ادامه داد: دولت، سایر قوا و نهادهای کشور باید از این دانشمندان حمایت کافی کرده و موانع را از بین ببرند تا آنان با انگیزه و نشاط، مسیر پیشرفت کشور در زمینه علم و فناوری را به پیش ببرند.

عارف افزود: رویکرد رئیس‌جمهور و دولت، حل مشکلات دانشگاهیان و دانشمندان کشور و بهره‌گیری از کمک آنان برای حل مسائل کشور است. از سوی دیگر، کشور پس از جنگ رمضان وارد شرایط جدیدی شده است و ضروری است با حمایت از دانشمندان و حل مطالبات و دغدغه‌های آنان، از جمله مسائل معیشتی، به پیشرفت‌های علمی خود ادامه دهیم.

وی با تأکید بر اینکه جوانان سرمایه‌های کشور هستند، گفت: راهبرد دشمن در حال حاضر، آسیب‌زدن به سرمایه اجتماعی و فروپاشی اجتماعی از مسیر فشار اقتصادی است و برای دانشگاه نیز برنامه‌ریزی دارد؛ بنابراین باید برای خنثی‌سازی این توطئه دشمن آمادگی داشت.

معاون اول رئیس‌جمهور در ادامه با اشاره به ضرورت اصلاح آیین‌نامه جذب اعضای هیأت علمی، بیان کرد: شوراهای عالی به جای سیاست‌گذاری، هدایت و نظارت، در امور اجرایی و حتی انتخاب رئیس یک دانشگاه دخالت می‌کنند؛ در حالی که تعیین ضوابط و آیین‌نامه جذب هیأت علمی باید در وزارت علوم، تحقیقات و فناوری دنبال شود.

وی تأکید کرد: حفظ منزلت اجتماعی استادان دانشگاه اهمیت زیادی دارد؛ بنابراین فرایند جذب هیأت علمی باید با توجه به این موضوع اصلاح شود.

در این جلسه همچنین درباره نحوه جذب اعضای هیأت علمی دانشگاه‌ها و مرجعیت علمی بحث و تبادل نظر شد و دکتر سیمایی صراف، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری، گزارشی درباره …

به گزارش ایلنا، دست‌نوشته سردار سرلشکر سیدمجید موسوی، فرمانده نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، به خانواده اسدزاده بخشایش که ۱۱ نفر از اعضای آن در جنگ تحمیلی رمضان(۴۰ روزه) به شهادت رسیده‌اند، اهدا شد.

متن این دست‌نوشته به شرح ذیل است:

خانواده معزز شهیدان اسدزاده بخشایش

سلام علیکم

ادای ادب و احترام می‌گذارم به ساحت شما گرانقدرانی که در راه دفاع از ایران اسلامی و حریم ولایت، بهترین عزیزان خود را تقدیم درگاه الهی نمودید و با اهدای کودکان معصوم که همچون فرشتگان آسمانی، نشانه‌های پاکی و روشنایی هستند، پرچم‌های سرخ افتخار و عزتمندی را بر بلندای قله‌های ایمان و اراده این ملت شهیدپرور برافراشتید.

نام شهیدان شما تا ابد بلندآوازه و یاد آنها در دل و جان ملت ما به‌عنوان نمادهای ایثارگری و شجاعت باقی خواهد ماند و ما رزمندگان نیروی هوافضا خود را متعهد می‌دانیم که انتقام این خون‌های پاک را از دشمنان خبیث و جنایتکار بستانیم.

۱۳/۵/۱۴۰۵

سیدمجید موسوی

با افتخار تقدیم شما

در پناه امام زمان(عج)، سلامت باشید.

سردار موسوی در پیامی دیگر خطاب به این خانواده نوشت:

بسمه‌تعالی

خانواده محترم شهیدان اسدزاده بخشایش

سلام علیکم

ضمن ادای احترام و تعظیم مقام شهیدان گرانقدر شما، زبان و قلم خود را قاصر از آن می‌دانم که عظمت این واقعه و جایگاه رفیع شهیدان شما را توصیف نمایم.

بی‌تردید، شباهت شهادت خانوادگی شما با خانواده امام شهیدمان، نشانه‌ای از رشته‌های مستحکم الهی بین امام و امت در همه صحنه‌هاست و بشارتی است که ارواح طیبه شهیدان در معیت امام دلبند خود و ان‌شاءالله همجوار حضرت اباعبدالله الحسین(ع) هستند.

تحمل چنین داغی بس عظیم و طاقت‌فرساست، لکن خرسند باشید که عزیزان شما شاهد، حاضر و «عِندَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ» هستند.

۱۳/۵/۱۴۰۵

سیدمجید موسوی

گفتنی است این شهدای معزز بر اثر اصابت موشک به منزلشان در جنگ تحمیلی رمصان، شربت شهادت نوشیدند. شهادت این شهدای گرانقدر نماد مظلومیت ملت ایران در برابر حملات کوردلانه و ددمنشانه آمریکای جنایتکار و رژیم غاصب اسرائیل …

در پی انتشار یادداشت «لیبرالیسم نقابدار» محمد قوچانی [لینک]، سروش دباغ با بازخوانی نسبت قوچانی با جریان روشنفکری دینی، به نقد شیوه مواجهه او با عبدالکریم سروش، علی شریعتی و منتقدان سرمایه‌داری پرداخته است. دباغ معتقد است نقد فکری، هرچند می‌تواند صریح و رادیکال باشد، نباید به برچسب‌زنی، پرونده‌سازی و آمیختن داوری‌های معرفتی با منازعات سیاسی و قبیله‌ای بینجامد.

سروش دباغ: صادقانه بنویسم با عنایت به وضعیت متلاطم و نگران کنندۀ کشور و درمیانۀ آتش بس،جنگ،اعدام، توّرمِ عنان گسیخته، معضل بنزین… ترجیح می دادم به عنوان عضوی از خانوادۀ روشنفکری، بیش از این وارد گرد و غباری که اخیرا در فضا پدیدارگشته نشوم و به همان دو نوشتارِ « یک چمدان دروغ» و «شریعتی، شاندل و مسلمانی» بسنده کنم.اما انتشار نوشتار« لیبرالیسم نقابدار»، مرا سوق داد به نگارش سطور ذیل. باشد که به کار مخاطبان فهیم و افرادی که تحولّات روشنفکری ایران معاصر را رصد می کنند، بیاید. خاطره‌ای از محمد قوچانی و روزهای پس از انتخابات ۱۳۸۸

چند ماه پس از انتخابات ریاست جمهوریِ  بحث برانگیز و پرمناقشۀ خرداد ماه سال ۱۳۸۸، حوالی انتشار شمارۀ اول نشریۀ « مهرنامه» با محوریت مصاحبۀ «ازشریعتی تا سروش» با حضور دوست عزیز احسان شریعتی و اینجانب، درجلسۀ گپ و گفتی با حضور تنی چند از دوستان، از جمله محمد قوچانی مدیر مسئول « مهرنامه» که مدتی را پس از انتخابات در زندان گذرانده بود، دربارۀ اوضاع و احوال سیاسی، فرهنگی و روشنفکری مملکت صحبت می کردیم.

خاطرم هست در آن جلسه، قوچانی گمانه زنی می کرد که درواکنش به افزایش بسامد، صراحت و شدت فعالیت های سیاسی عبدالکریم سروش در دورانِ پس از انتخابات ریاست جمهوری، از نگارش نامۀ سرگشاده به رهبریِ وقت گرفته تا انتشار نامۀ پنج نفره در بحبوحۀ «جنبش سبز»، برجسته کردنِ نقش ایشان در«ستاد انقلاب فرهنگی» و آنچه بر دانشگاه ها در سالهای اول انقلاب رفت، در دستور کار نیروهای امنیتی و اطلاعاتی قرار گرفته است.

هفده سال بعد، در مرداد ماه ۱۴۰۵ خورشیدی، با خواندن نوشتارقوچانی تحت عنوان «لیبرالیسم نقابدار» در هفته نامۀ « تجارت فردا»، خاطرۀ فوق در ذهن و ضمیرم زنده شد. نیک می دانستم و می دانم که بیش از یک دهه است مشی و مرام روزنامه نگاریِ قوچانی تغییر محسوسی کرده و قویا …

اکبر منفرد، پژوهشگر دینی و حقوقدان در یادداشتی با عنوان «نقد فقهی، قرآنی و اجتماعی سخنان جناب آقای محمدباقرخرازی(در دعوت به خشونت) و تبیین راه اصلاح جامعه در پرتو سیره نبوی و علوی» که در اختیار انصاف نیوز قرار داده، نوشت:


بخش اول:دین صحیح؛ از رحمت آغاز می‌شود، نه از خشونت
چکیده
انتشار سخنانی که مردم را به قتل گروهی از شهروندان و حتی رویارویی خشونت‌آمیز با حکومت فرا می‌خواند، بار دیگر این پرسش بنیادین را پیش روی اندیشمندان اسلامی قرار داده است که معیار تشخیص «اسلام صحیح» از قرائت‌های افراطی چیست؟ آیا هر سخنی که با نام دین بیان شود، لزوماً بیانگر اسلام است، یا آنکه باید آن را بر قرآن، سنت قطعی، عقل، اخلاق و سیره پیامبر اکرم(ص) و اهل‌بیت(ع) عرضه کرد؟

این نوشتار بر آن است که دعوت به قتل شهروندان و ترویج خشونت، نه تنها با قرآن کریم و سیره نبوی و علوی سازگار نیست، بلکه با مبانی مسلم فقه امامیه، قواعد عقلانی، اخلاق اسلامی و حتی مصالح حکومت اسلامی نیز تعارض آشکار دارد. همچنین استدلال خواهد شد که بسیاری از آسیب‌های فرهنگی و اجتماعی، بدون اصلاح بسترهای فساد، تبعیض و ضعف حکمرانی، قابل درمان نیست و تمرکز صرف بر معلول‌ها، جامعه را از درمان ریشه‌ای بازمی‌دارد.

۱. «دین صحیح»؛ یک معیار اجتهادی، نه یک شعار
برخی مراجع عظام تقلید از تعبیر پرمعنای «دین صحیح» استفاده می‌کردند. این تعبیر، دربردارنده یک اصل مهم در معرفت دینی است: هر قرائتی از دین، الزاماً دین صحیح نیست. قرآن کریم نیز مسلمانان را از پیروی بی‌دلیل برحذر داشته است:
«فَبَشِّرْ عِبَادِ * الَّذِینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ»«بندگان مرا بشارت ده؛ آنان که سخنان مختلف را می‌شنوند و بهترین آنها را برمی‌گزینند.»(زمر، ۱۷ـ۱۸)

بنابراین، ملاک حقانیت، شخصیت گوینده نیست؛ بلکه محتوای سخن و میزان انطباق آن با قرآن، سنت معتبر و عقل است.
علامه طباطبایی در تفسیر این آیه، انتخاب «احسن» را نشانه عقلانیت دینی و دعوت قرآن به سنجش و ارزیابی آراء می‌داند، نه تقلید کورکورانه.(علامه طباطبایی، المیزان فی تفسیر القرآن، ج ۱۷، ذیل آیات ۱۷ و ۱۸ سوره زمر).

۲. نخستین اصل قرآن؛ حرمت جان انسان: اگر بخواهیم تنها یک اصل را به عنوان زیربنای …

محمد قوچانی، سردبیر مجلات آگاهی نو، در یادداشتی با عنوان «پسر کو ندارد نشان از پدر … / پیشنهادی به سروش دباغ» در پاسخ به یادداشت او [لینک] نوشت:

فرزند ارشد دکتر عبدالکریم سروش (که نام کوچک او به پیشنهاد غلامعلی حداد عادل به نام مستعار پدر بدل شد) هم وارد مناقشه‌ی روشنفکری دینی و لیبرالیسم سیاسی و اقتصادی شده و از من انتقاد کرده است که چرا فرقه‌ی سروشیه را مکتب سروش نخوانده‌ام! من از این پیشنهاد استقبال می‌کنم که سروش استاد مکتبی است برای بازتولید صوفیه در عصر جدید، اما چه کنم که شیوه‌ی شاگردان این مکتب به مریدان شیخ طریقت شبیه‌تر است تا استاد حکمت. تهمت امنیتی می‌زنند و از یاد می‌برند که اگر هم من به عنوان سردبیر مجله‌ی مهرنامه در آن نان و نمکی که با هم خوردیم، راوی حساسیت امنیتی بر سر سروش بودم.

چگونه در همان شماره‌ی اول مهرنامه میان احسان شریعتی و سروش دباغ میزگرد برگزار کردیم؟ و روی جلد شماره‌ی اول را به دو آقازاده‌ی روشنفکری دینی اختصاص دادیم؟! این از سماحت نیروهای امنیتی بود یا بلاهت ایشان یا حمایت‌شان از روشنفکری دینی؟ جالب آنکه توقف مهرنامه هم با بولتن‌سازی همان حضرات در اوج محبوبیت آن مجله مصادف شد با جلد آخر که با تیتر «روشنفکر مسلح» در نقد علی شریعتی با عکس او مزین شده بود! یعنی اول و آخر ما قربانی روشنفکری دینی شدیم…

پرسش مهم اما این است که با چه سند و دلیل و مدرکی می‌توان گفت مجله‌ای که به طرح لیبرالیسم و ناسیونالیسم و نقد بنیادگرایی اهتمام داشته و به متفکرانی چون سید جواد طباطبایی و محمود سریع‌القلم و محمد طبیبیان و موسی غنی‌نژاد تریبون می‌داد، مجله‌ای امنیتی بود؟ فقط به این اتهام که منتقد روشنفکری دینی بودند؟

براستی کدام جریان است که همانند حاکمان هر جا که در استدلال کم می‌آورد به برچسب‌زدن روی می‌آورد، لیبرال‌های ملی یا برخی مدعیان روشنفکران دینی؟

اما درباب بدی‌های اقتصاد آزاد و تکنولوژی و اینکه چه شد که سروش دباغ سوسیال‌دموکرات شد و پدر نیز از لیبرال‌دموکرات نامیدن خویش پشیمان شد، در شماره‌ی آینده‌ی آگاهی نو به تفصیل سخن می‌گویم که در این کوچه‌های مجازی با این روشنفکران دوره‌گرد و رهگذران طعنه‌زن نمی‌توان دهن به دهن شد و برای گفتگویی مستدل و مستند چنان که در مجله‌ی تجارت فردا نوشتم بهتر …