به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ ما انسانهای امروزی دوست داریم خود را نسبت به خویشاوندان منقرضشده انسانتبارمان برتر بدانیم. با این حال، وقتی پای قدرت بدنی به میان میآید، نئاندرتالها کاملاً دست ما را از پشت بسته بودند. «استیون ای. چرچیل»، دیرینهشناس انسانی در دانشگاه دوک و نویسنده کتاب «کمیاب بر پهنه زمین: زیستشناسی، باستانشناسی و بومشناسی نئاندرتالها»، میگوید: «آنها هم عضلات بزرگتری داشتند و هم ساختار اهرمیِ استخوانهایشان برای عملکرد آن عضلات مناسبتر بود.» فیزیک بدنی تنومند نئاندرتالها به آنها کمک میکرد تا در شرایط اقلیمی خشن اوراسیا در عصر یخبندان دوام بیاورند؛ البته تا زمانی که سر و کله «انسانهای خردمند» (هومو ساپینسها) پیدا شد.
از قرن نوزدهم تاکنون، بقایای اسکلت صدها نئاندرتال کشف شده است. با این وجود، «بِنسه ویولا»، دیرینمردمشناس دانشگاه تورنتو، میگوید که بسیاری از این یافتهها تنها شامل «یک تکه استخوان یا یک دندان» هستند. او خاطرنشان میکند که بقایای اسکلتیِ بسیار اندکی از نئاندرتالها به اندازهای کامل هستند که بتوان بر اساس آنها قد و وزنشان را برآورد کرد، و در این میان، فسیلهای مربوط به مادهها (زنان) حتی بسیار کمتر است.
با این همه، دانشمندان با بررسی استخوانهای آنها دریافتهاند که نئاندرتالها به طور چشمگیری از انسانهای امروزی قویبنیهتر بودهاند. «لیبی دبلیو. کوگیل»، انسانشناس زیستی در دانشگاه میسوری و از ویراستاران کتاب «کالبدشناسی اسکلت نئاندرتالها: شکل، کارکرد و دیرینزیستشناسی»، میگوید: «آنها به شکل خارقالعادهای عضلانی و روی فرم بودند. نسبت به جثهشان عضلات بسیار بسیار تنومندی داشتند؛ طوری که قطعاً دلتان نمیخواست در یک مسابقه کشتی با یک نئاندرتال سرشاخ شوید!»
قدرت نئاندرتالها در مقایسه با انسانهای امروزی چقدر بود؟
بازوی راست نئاندرتالها به طور ویژهای ستبر بود، به گونهای که تا ۵۰ درصد از بازوی چپشان درشتتر بود. کوگیل میگوید: «تنها انسانهای امروزی که تا حدی به این [میزان از عدم تقارن عضلانی] نزدیک میشوند، تنیسبازان حرفهای هستند.» همچنین ممکن است نئاندرتالها در مقایسه با انسانهای مدرن، دامنه حرکتی وسیعتری در ساعد و انگشت شست (و احتمالاً در سایر مفاصل) …
