بودجه چگونه سیاست شهری را می‌سازد؟

برای فهم این نکته، کافی است به این پرسش توجه کنیم: وقتی منابع مالی محدود هستند، چه چیزی تعیین می‌کند کدام پروژه اجرا شود و کدام پروژه به تعویق بیفتد؟ پاسخ ظاهری این است که «اولویت‌ها». اما این اولویت‌ها خود از  دل بودجه شکل می‌گیرند، نه مستقل از آن.

در تهران، ساختار درآمدی شهر-که بخش مهمی از آن به فعالیت‌های عمرانی، تغییر کاربری و ساخت‌وساز وابسته است- باعث می‌شود بودجه نه صرفاً یک برنامه توزیع منابع، بلکه یک سازوکار تولید اولویت باشد. پروژه‌هایی که توانایی ایجاد جریان مالی دارند، به طور طبیعی در مرکز توجه قرار می‌گیرند؛ نه فقط به این دلیل که مهم‌ترند، بلکه به این دلیل که امکان تأمین مالی دارند.

در چنین شرایطی، مرز میان آن چه شهر نیاز دارد و آن چه شهر می‌تواند انجام دهد، به تدریج محو می‌شود. بودجه به جای این که ابزار تحقق برنامه شهری باشد، به ابزاری برای تعریف خود برنامه تبدیل می‌شود.

این وضعیت پیامد مهمی دارد: سیاست شهری به طور فزاینده‌ای با منطق مالی در هم تنیده می‌شود. تصمیم درباره توسعه حمل‌ونقل، فضای عمومی، نوسازی بافت فرسوده یا گسترش خدمات شهری، نه فقط بر اساس ضرورت‌های اجتماعی یا زیست محیطی، بلکه بر اساس قابلیت تبدیل آن تصمیم به منابع مالی اتخاذ می‌شود. به همین دلیل است که در بسیاری از دوره‌ها، برخی پروژه‌ها به طور مداوم تکرار می‌شوند، در حالی که برخی دیگر هرگز به مرحله اجرا نمی‌رسند. مسئله فقط تفاوت در اهمیت نیست؛ مسئله تفاوت در قابلیت بودجه‌ای شدن است.

در این جا بودجه نقش پنهان اما تعیین کننده‌ای ایفا می‌کند: بودجه تعیین می‌کند چه چیزی اساساً قابل سیاست‌گذاری باشد. هر موضوعی که نتواند در قالب بودجه تعریف شود، به تدریج از دستور کار سیاست شهری خارج می‌شود، حتی اگر از نظر اجتماعی بسیار مهم باشد.

از این منظر، بودجه صرفاً بازتاب سیاست شهری نیست، بلکه یکی از سازندگان آن است. همان طور که ساخت‌وساز به عنوان یک منبع تغذیه مالی شهر مطرح است، بودجه همان جایی است که این منابع به زبان سیاست ترجمه می‌شوند و به پروژه، برنامه و اولویت تبدیل می‌گردند.

این پیوند میان اقتصاد و سیاست شهری، یک پیامد دیگر نیز دارد. در ساختاری که بخش مهمی از درآمد به پروژه‌های عمرانی وابسته است، تمایلی طبیعی به سمت پروژه‌هایی شکل می‌گیرد که بتوانند این چرخه را ادامه دهند. به این ترتیب، بودجه نه فقط توزیع کننده منابع، بلکه تثبیت کننده یک الگوی خاص از توسعه شهری می‌شود.

در چنین شرایطی، تغییر جهت سیاست شهری بسیار دشوار می‌شود؛ زیرا تغییر سیاست، فقط به معنای تغییر تصمیم‌ها نیست؛ به معنای تغییر منطق تخصیص منابع است. و هر تغییری در این منطق، به طور مستقیم بر ساختار درآمدی و در نتیجه بر امکان اداره شهر اثر می‌گذارد. به همین دلیل است که بودجه را نمی‌توان صرفاً یک سند فنی دانست. بودجه در واقع نقشه‌ای است که نشان می‌دهد شهر چگونه می‌فهمد چه چیزی مهم است و چه چیزی قابل حذف یا به تعویق انداختن است.

اگر از این زاویه نگاه کنیم، روشن می‌شود که سیاست شهری در تهران بیش از آن که در شورا یا شهرداری شکل بگیرد، در فرآیند بودجه‌ریزی شکل می‌گیرد. بودجه میدان نامرئی‌ای است که در آن اولویت‌ها ساخته می‌شوند، نه صرفاً ثبت.

و شاید از همین جا بتوان فهمید که چرا تغییرات ظاهری در برنامه‌های شهری، لزوماً به تغییرات واقعی در زندگی شهری منجر نمی‌شود. زیرا تا زمانی که منطق بودجه تغییر نکند، سیاست شهری نیز در همان مسیر پیشین بازتولید خواهد شد.

*جامعه‌شناس کد مطلب 2254705