به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آدمی امروز بیش از هر زمان دیگری برای سکوت دلتنگ است. سکوتی که بتواند میان هیاهوی خبرها، فشارهای اقتصادی، نگرانیهای فردا و شتاب بیوقفه زندگی، چند دقیقهای را به خودش برگرداند. شاید به همین دلیل است که در سالهای اخیر، بسیاری از آدمها مسیرهای تازهای برای پیدا کردن آرامش جستوجو میکنند؛ راههایی که گاهی به روستایی کوچک در چند کیلومتری شهر ختم میشود.
بنابر روایت ایکنا، در میان کوههای ساوجبلاغ، جایی نزدیک به برغان و در فاصلهای نهچندان دور از کرج، روستایی قرار گرفته که هنوز بخشی از حافظه تاریخی ایران را در خود نگه داشته است؛ ورده. روستایی با کوچههای سنگفرش، دیوارهای کاهگلی، صدای رودخانه هزاربند و چنارهایی که انگار عمرشان از چند نسل آدم بیشتر است.
اما آنچه ورده را به مقصدی متفاوت تبدیل کرده، فقط طبیعت نیست. در دل این روستا، روی دامنه کوه و آن سوی رودخانه، بنایی کوچک قرار دارد که سالهاست مردم منطقه آن را بخشی از هویت خود میدانند؛ امامزاده عبدالقهار، معروف به امامزاده چوبی کرج. اینجا جایی است که تاریخ و ایمان، طبیعت و معماری، گذشته و زندگی امروز به هم میرسند.
برای رسیدن به ورده باید از جادههایی عبور کرد که آرامآرام فاصله انسان را با شتاب شهر بیشتر میکنند. هرچه جلوتر میروی، ساختمانهای بلند کمتر میشوند و جای خود را به باغها، کوهها و مسیرهای سبز میدهند. شاید جذابیت اصلی چنین سفرهایی همین تغییر تدریجی باشد؛ اینکه انسان فرصت پیدا میکند از سرعت زندگی فاصله بگیرد. در روزگاری که بسیاری از آدمها حتی زمان کافی برای شنیدن صدای خودشان ندارند، مکانهایی مانند ورده تبدیل به فرصتی برای مکث میشود.
آنچه این روستا را ارزشمند میکند علاوه بر طبیعت زیبا، حضور تاریخی و فرهنگی آن است؛ روایتی که در خانههای قدیمی، سنگهای مسیر، درختان کهنسال و بقعهای کوچک در دل کوه باقی مانده است.
امامزاده عبدالقهار(ع)، از نوادگان امام موسی کاظم(ع) است و در میان مردم منطقه جایگاه ویژهای دارد. اما دلیل شهرت این امامزاده معماری متفاوت بناست؛ استفاده از عناصر چوبی که باعث شده این مکان با نام امامزاده چوبی شناخته …
