به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، پس از پیروزی متفقین در جنگ جهانی دوم، آلمان به چهار منطقه اشغالی تحت اداره ایالات متحده، فرانسه، بریتانیا و اتحاد جماهیر شوروی تقسیم شد. همین اتفاق در برلین، پایتخت آلمان نیز رخ داد؛ جایی که شهر به چهار بخش مجزا تقسیم شد و اداره هر بخش به یکی از قدرتهای متفقین سپرده شد.
قرار بر این نبود که آلمان به دو کشور — آلمان شرقی کمونیستی و آلمان غربی دموکراتیک — تقسیم شود، اما با افزایش تنشهای جنگ سرد میان ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی، دقیقاً همین اتفاق رخ داد. در سال ۱۹۵۲، ژوزف استالین مرز ۸۵۵ مایلی میان آلمان شرقی و غربی را بست، اما برلین همچنان به عنوان یک «راه گریز» باقی ماند.
برای نزدیک به یک دهه، هیچ مرزی میان برلین شرقی و غربی وجود نداشت و مردم برای کار و دیدار با خانواده، آزادانه در سطح شهر تردد میکردند. برلین همچنین گذرگاه میلیونها پناهجویی بود که برای دستیابی به زندگی بهتر، از آلمان شرقی به غرب میگریختند؛ واقعیتی که والتر اولبریخت، رهبر کمونیست تندرو آلمان شرقی را خشمگین میکرد.
درهای باز به سوی برلین غربی یکشبه در ۱۳ اوت ۱۹۶۱ [۲۲ مرداد ۱۳۴۰] بسته شد؛ زمانی که دهها هزار سرباز و پلیس آلمان شرقی، برلین غربی را با سیمهای خاردار محاصره کردند. صبح روز بعد، وقتی برلینیها از خواب بیدار شدند، شهرشان به دو نیم شده بود و هر کسی که قصد عبور از این حصار را داشت، درجا هدف گلوله قرار میگرفت. این آغاز پیدایش دیوار برلین بود.
دو آلمان، یک برلین
هوپ هریسون، استاد تاریخ دانشگاه جورج واشنگتن، میگوید که پیش از آن شب سرنوشتساز در سال ۱۹۶۱، برلین «یک شهر واحد» بود. «شما میتوانستید پیاده از برلین شرقی به برلین غربی بروید، یا سوار اتوبوس و مترو شوید. بسیاری از مردم برلین در یک بخش شهر زندگی میکردند و در بخش دیگر کار میکردند، یا در یک بخش ساکن بودند و در بخش دیگر به مدرسه میرفتند. همه یک مادربزرگ یا خواهر در آن سوی شهر داشتند.»
هر روز بیش از ۶۰ هزار آلمانیِ شرقی برای کار به برلین غربی میرفتند. دلیلش این بود که اقتصاد آلمان غربی، تا حدودی به لطف بیش از یک میلیارد دلار کمک آمریکایی از طریق «طرح مارشال»، در حال شکوفایی بود.
هریسون، نویسنده کتاب «سوق دادن شورویها به سمت دیوار: روابط …
