به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از کانال موزه هنری های معاصر، در این نشست، دکتر میثم روشنی بر ضرورت افزایش دانش و آگاهی جامعه هنر ایران در مواجهه با رسانههای جدید و اهمیت گفتوگوی بینارشتهای در هنر معاصر تأکید کرد. او بینال ونیز را یکی از مهمترین رویدادهای هنر معاصر جهان دانست؛ بستری برای طرح ایدههای نو و تعامل هنر با فناوری و دیگر حوزهها. روشنی همچنین «نقشه راه» این سلسلهنشستها را تشریح کرد؛ مسیری از نشستها و کارگاههای تخصصی تا معرفی آثار شاخص، شکلگیری کانون هنر هوش مصنوعی و برگزاری رویدادهای بینالمللی.
در ادامه، سانا زرگر به بررسی نمونههایی از حضور فناوری و هوش مصنوعی در هنر معاصر پرداخت. او با اشاره به آثار رافائل لوزانو-همر، بهویژه «Pulse Room»، توضیح داد که چگونه دادههای زیستی انسان میتوانند به ماده اولیه اثر هنری تبدیل شوند. در این اثر، ضربان قلب مخاطبان به پالسهای نوری بدل میشود و حضور و حافظه را به تجربهای مشارکتی تبدیل میکند. زرگر تأکید کرد که فناوری و داده میتوانند، همانند رنگ در نقاشی یا صدا در موسیقی، به مدیوم و زبان هنر تبدیل شوند و مخاطب نیز از تماشاگر صرف به بخشی از فرایند …
