مبلغ – سرویس معارف: وقتی از آخرین روزهای زندگی پیامبر اکرم(ص) سخن میگوییم، نباید تصور کنیم که ما با یک روند طبیعی از مرگ یک انسان معمولی روبرو بودیم. آنچه در روزهای پایانی مدینه جریان داشت، یک بحران تاریخی و در عین حال، یک مدیریت الهی برای نجات مسیر هدایت بود. پیامبر(ص) میدانست که با رحلت او، نه تنها یک رهبر، بلکه یک منبع وحی از میان مردم برداشته میشود و این یعنی آغاز یک دوران چالشبرانگیز که در آن، تفاوت میان حق و باطل، میان هدایت و انحراف، به شدت دشوار خواهد شد. از همین رو، آخرین پیامها و آخرین اقدامات او، بیش از هر چیز، جنبهای استراتژیک و آیندهنگرانه داشت.
یکی از تکاندهندهترین و در عین حال کمتر مورد توجه قرار گرفته در تحلیلهای عمومی، واقعهای است که در لحظات شدت بیماری ایشان رخ داد. زمانی که پیامبر(ص) در میان درد و رنج، چنان سخت از پا افتاده بودند که توان ایستادن نداشتند، اما در ذهن و قلبشان، دغدغهای بزرگتر از درد جسمانی موج میزد: دغدغه بقای دین. در این لحظات حساس، پیامبر(ص) نه تنها به فکر آرامش خود نبودند، بلکه میخواستند آخرین و مهمترین تدبیر خود را برای جلوگیری از گمراهی امت به اجرا درآورند.
در میان این روزهای پرالتهاب، داستان مشهوری در تاریخ ثبت شده است که نشاندهنده عمق دغدغه ایشان بود. پیامبر(ص) در حالی که در بستر بیماری بودند، از یاران خود خواستند که برای ایشان قلم و کاغذ بیاورند. او میخواست چیزی بنویسد که پس از رفتنش، امت را از انحراف دور نگه دارد. این درخواست، در نگاه اول ساده به نظر میرسد، اما در باطن، حامل یک پیام بسیار عمیق است. در آن زمان، نفوذ کلام پیامبر(ص) در اوج بود و هر چه او میفرمود، حکم الهی داشت. درخواست او برای نوشتن، نشاندهنده این بود که او میخواست یک سند مکتوب، یک دستورالعمل مستدل و یک مرجعیت مشخص برای آینده تعیین کند.
این واقعه، همان لحظهای است که نفوذ جریانهای مخالف و تفاوتهای نظری در میان یاران آشکار شد. وقتی پیامبر(ص) خواستند آن نوشته را بر جای آورند، بحث و اختلاف نظرهایی برخاست. برخی میگفتند او در این حالت است که نمیتوان از او چیزی نوشت، و برخی دیگر معتقد بودند این فرصتی است که نباید از دست داد. این درگیری در همان لحظات، نشان میدهد که حتی در نزدیکترین حلقه اطرافیان، چقدر …
