خبرنگار صرفا یک «پیامرسان» نیست، او «معمار واقعیت اجتماعی» است. ما در دنیایی زندگی میکنیم که واقعیتها نه آنگونه که هستند، بلکه آنگونه که روایت میشوند، تجربه میشوند. روز خبرنگار، فرصتی است برای تامل در این حقیقت: وقتی از خبرنگار سخن میگوییم، از «اعصاب محیطی جامعه» حرف میزنیم؛ اگر این اعصاب ملتهب باشد یا قطع شود، کل ارگانیسم جامعه دچار اختلال در درک پیرامون خود میشود.
من بر این باورم که بزرگترین بحران امروزِ رسانه در ایران، «فرسایش مرجعیت» است. ما با پدیدهای مواجهیم که میتوان آن را «کوچِ مرجعیت از داخل به خارج» نامید. این فقط یک تغییرِ سلیقه مخاطب نیست، یک گسست ساختاری در «حوزه عمومی» است. وقتی رسانه داخلی به دلایلِ گوناگون -از خودسانسوری ساختاری گرفته تا فشار نهادهای بیرونی- نمیتواند روایتی جامع، متکثر و اعتمادبرانگیز از واقعیت ارائه دهد «خلأ معنایی» ایجاد میشود. …
