مبلغ - محمد عارف معزی: نسل جدید را گاهی نسلی میدانیم که از خدا و دین فاصله گرفته و حتی تعبیر «قهر با خدا» را برای توصیف بخشی از رفتار و نگرش جوانان به کار میبریم؛ اما آیا واقعاً مسئله، فاصله گرفتن از خودِ خداست یا آنچه تغییر کرده، نسبت جوانان با نهادهای دینی، روایتهای سنتی از دین و تصویری است که از خدا به آنها ارائه شده است؟ از سوی دیگر، نمیتوان نقش تغییر سبک زندگی، گسترش شبکههای اجتماعی، تحولات فرهنگی و اجتماعی و همچنین عملکرد خانواده، مدرسه و نهادهای دینی را در شکلگیری این فاصله نادیده گرفت.
در این میان، پرسش مهمتر آن است که چرا بسیاری از جوانانی که با دین رسمی یا برخی آموزههای دینی مسئله دارند، همچنان به دنبال معنا، آرامش و نوعی تجربه معنوی در زندگی خود هستند؟ آیا این وضعیت بیش از آنکه نشانه بیخدایی باشد، بیانگر تغییر نیازهای معنوی نسل جدید و ناکارآمدی شیوههای پیشین در پاسخگویی به این نیازهاست؟ و اگر چنین فاصلهای شکل گرفته، چگونه میتوان این رابطه را بازسازی کرد؟
محسن میرطالبی، روانشناس مذهبی و استاد دانشگاه در گفتگو با پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، به بررسی این موارد پرداخته است.
در ادامه مشروح گفتگوی میرطالبی با مبلغ را میخوانید؛ رابطه و پیوند انسان با خداوند کاملاً فطری و ذاتی است
یکی از گرایشهای فطری بشر، خداجویی و خداپرستی است که امری کاملاً فطری و ذاتی محسوب میشود. انسان فطرتاً به دنبال پیوند و ارتباط با ذات لایتناهی الهی است. اگر امروز این فاصله گرفتن از خداوند و خداجویی را در میان برخی جوانان میبینیم، به نظر من ناشی از عملکرد غلط ماست. ما نتوانستهایم برای سؤالات جوانان پاسخهای صحیح و قانعکنندهای ارائه کنیم و گاهی پاسخهایی را که ساخته ذهن و برداشت خودمان بوده، به خداوند نسبت دادهایم؛ در حالی که بسیاری از این پاسخها اشتباه بوده است.
برای مثال، گفتهایم «خواست خداوند این بوده» یا اینکه «تو حق نداری از خداوند درباره چرایی آفرینش سؤال کنی». در حالی که در بسیاری از موارد میتوانستیم پاسخهای صحیحتر، روشنتر و سالمتری به جوانان و نوجوانان بدهیم، به جای اینکه از کنار سؤال آنها عبور کنیم یا پاسخی غیرقانعکننده ارائه دهیم. متأسفانه همین پاسخهای نادرست گاهی باعث شده ارتباط جوان با خداوند ضعیف …
