انتصاب اردشیر میردورقی به عنوان معاون «سد، نیروگاه و تأسیسات زیربنایی» شرکت مهندسین مشاور مهاب قدس، در نگاه نخست یک انتصاب مدیریتی در یکی از مجموعههای تخصصی حوزه آب و زیرساخت کشور است؛ اما برای خوزستان میتواند بهانهای برای طرح یک پرسش قدیمیتر باشد: استانی که یکی از پیچیدهترین مسائل آب کشور را پیش روی خود دارد، تا چه اندازه از ظرفیت نیروهای متخصصی که در همین استان رشد کردهاند، استفاده کرده است؟
این پرسش لزوماً به معنای تأیید یک فرد یا نقد تصمیمی مشخص نیست. مسئله، فراتر از یک نام و یک حکم مدیریتی است. مسئله این است که خوزستان طی دهههای گذشته، بخشی از متخصصان و مدیران خود را در حوزههایی مانند آب، سدسازی، نیروگاه، عمران و زیرساخت به کشور معرفی کرده است؛ نیروهایی که بخشی از مسیر حرفهای خود را در پروژههای بزرگ ملی و گاه خارج از مرزهای کشور طی کردهاند. با این حال، همیشه این سؤال وجود داشته که چرا بخشی از این ظرفیت انسانی، کمتر در حل مسائل پیچیده خود خوزستان به کار گرفته شده است؟ میردورقی؛ یک نمونه، نه یک استثنا
بر اساس رزومه ارائهشده از اردشیر میردورقی، بخش قابل توجهی از فعالیت حرفهای او با حوزههایی ارتباط دارد که مستقیماً با مسائل زیرساختی خوزستان مرتبط هستند. تحصیلات او در رشته مهندسی عمران و مدیریت کسبوکار، در کنار سوابق مدیریتی و اجرایی در حوزه سد، نیروگاه و پروژههای عمرانی، بخشی از این سابقه را تشکیل میدهد. در رزومه وی، مسئولیتهایی از جمله معاونت سد و نیروگاه، مدیرعاملی شرکت مهندسین مشاور مهاب قدس، مسئولیتهای مدیریتی در حوزههای فنی، اجرایی و نظارتی و همچنین حضور در برخی پروژههای خارج از کشور ذکر شده است.
همچنین بر اساس همین رزومه، وی به عنوان نماینده شرکت مهاب قدس در برخی پروژههای خارج از کشور از جمله پروژههای اوکراین و تاجیکستان حضور داشته و سابقه حضور در مجامع و رویدادهای تخصصی حوزه آب را نیز در کارنامه خود دارد. مرور این سوابق، بیش از آنکه صرفاً برای معرفی یک مدیر اهمیت داشته باشد، یک سؤال دیگر را مطرح میکند: اگر چنین تجربهای در بیرون از خوزستان مورد استفاده قرار گرفته است، سهم خود استان از این ظرفیت چه بوده است؟
این پرسش درباره میردورقی به تنهایی نیست. درباره سازوکاری است که موجب میشود بخشی از …
