مرتضی رضایی ؛ مدال ها را می شود به راحتی شمرد؛ ۳ طلا، ۲ نفره، چند برنز و… می شود خوشحالی مقطعی کرد و اصلا دل غنج بزند برای این چند روز افتخار؛ اما ارزش واقعی اتفاقی که برای وزنه برداری افتاده خیلی به آمار و ارقام ربطی ندارد. واقعیت را بخواهم بگویم ارزش واقعی این مدال ها در رنگ و در تعدادشان نیست؛ در سنی است که این مدال ها به دست آمده اند.
هر مدال حاصل سال ها استعدادیابی، تلاش و ممارست، تمرین و صبوری و از همه مهمتر سرمایه گذاری روی نسلی است که قرار است سال ها سال بعد آینده وزنهبرداری ایران را رقم بزنند.
یک مدال همیشه قهرمان نمی سازد اما وقتی یک نسل، نسلی متشکل از دختران و پسران این طور در آسیا قد علم می کنند یعنی پشت صحنه دارد اتفاقاتی می افتد.اتفاقاتی امیدوار کننده که خیالمان را تا سالیان سال راحت کند.
مهمتر از خوشحالی و جشن، حفظ این استعدادها، برنامه ریزی برای آینده و ادامه راهشان وحمایت از آنها است که چند سالی است دارد …
