چگونه آزاده زندگی کنیم؟

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، بیست و ششم مرداد ۱۳۶۹، برای آزادگان، روزِ شروعِ تازگی نبود؛ بلکه پایانِ ده سالِ صبر بود. اما جالب است بدانید که این پایان، نه با یک توافقِ انسانی، بلکه با یک اشتباهِ راهبردیِ صدام شروع شد و آن اشتباه حمله به کویت بود.

بنابر روایت ابنا، تا وقتی که پایمان به خاک ایران نرسیده بود، هیچ‌کس باور نمی‌کرد که این خبر، راست است. علی هادی‌تبار، آزاده‌ای که هفده ساله اسیر شده بود، سال‌ها بعد وقتی از آخرین شبِ اسارتش می‌گوید، چیزی جز یک حسِ عجیب را به یاد نمی‌آورد: «آن چه بیشتر مشهود بود بُهت و ناباوری بود تا هیجان و شادمانی. در چهره کسی شعف و خوشحالی زیاد از حدی دیده نمی‌شد.» …