امیرمسعود عابدین: در طول ربع قرن گذشته، این باور در میان شیفتگان دنیای خودرو وجود داشت که بخش تقویت شده و اسپرت مرسدس بنز، یعنی AMG، دست به هر چه بزند طلا میشود. اما حتی بهترینها هم گاهی دچار اشتباه میشوند تا یادآور شوند که انساناند و جایزالخطا؛ با این حال، لغزش اخیر AMG در تغییر ذات پیشرانههایش را میتوان یکی از بزرگترین ناکامیهای خودرویی این قرن دانست.
شهرت و اعتبار AMG همواره بر پایه فلسفهای منحصر به فرد شکل گرفته است؛ فلسفهای ساده اما فوقالعاده با عنوان «یک مرد، یک موتور». در خطوط تولید این مجموعه در افالترباخ، صفر تا صد مونتاژ یک پیشرانه از بلوک خام گرفته تا سرسیلندر و قطعات جانبی، توسط یک تکنسین زبده انجام میشود. این وسواس و ظرافت مهندسی در طول نیم قرن اخیر، اسطورههایی چون موتور M۱۵۶، پیشرانههای ۵٫۵ لیتری سوپرشارژ M۱۱۳K و موتورهای ۱۲ سیلندر بهکاررفته در پاگانی را خلق کرده است.
پیشرانه M۱۷۷؛ شاهکاری که نزدیک به کمال بود
اوج شکوه مهندسی AMG در سه دهه اخیر را میتوان در پیشرانه ۴٫۰ لیتری توئینتوربو V۸ با کد M۱۷۷ دید. پیشرانهای که قلب بنپای مدلهایی مثل C۶۳ AMG، E۶۳، S۶۳ و حتی محصولات استون مارتین بود. با چیدمان خاص توربوشارژرها در میان بانک سیلندرها (Hot-V) و میللنگ فولادی فورجشده، این موتور بالغ بر ۵۰۴ اسببخار قدرت و ۷۰۰ نیوتنمتر گشتاور تولید میکرد. اما آنچه M۱۷۷ را محبوب کرد، نه فقط ارقام روی کاغذ، بلکه تحویل بیوقفه نیرو، طنین وحشیانه و روح واقعی یک خودروی اسپرت اصیل آلمانی بود؛ شاهکاری که جایگزین کردن آن تقریبا غیرممکن به نظر میرسید.
کد M۱۳۹L؛ قویترین ۴ سیلندر جهان که کسی آن را نخواست
با رسیدن سال ۲۰۲۲ و شتابزدگی خودروسازان برای هماهنگی با قوانین … …













