پس از حدود نیم قرن اسارت و زندگی اجباری در زندانهای لیبی چه باید گفت؟ چه باید نوشت؟ چگونه باید فکر کرد و تصمیم گرفت و تدبیر کرد؟ حتی نفس کشید و زنده ماند؟
ایام هجر را گذراندیم و زندهایم ما را به سخت جانی خود این گمان نبود
امام صدر معتقدند که «امید، حقیقت زندگی و مایه حیات انسان است». چه کنیم که سرنوشتمان اینگونه رقم خورده که با تمام موجهایی که ناامیدی میپراکند و مارا بابت پیگیری موضوع ربایش امام صدر و تلاش برای آزادی ایشان سرزنش میکند مقابله کنیم و حقیقت زندگی و مایه حیاتمان را با چنگ و دندان حفظ کنیم تا به راستی به اندیشه و عمل امام صدر پایبند باشیم.
تا به امروز که ۹ شهریور ۱۴۰۴ است چه گذشته است؟ برخی حقایق قطعی را برمیشمارم.
• امام صدر و دو یار همراهش در ماه اوت سال ۱۹۷۸ میلادی به دعوت رسمی به لیبی سفر کردند و وارد طرابلس شدند
• امام صدر و دو یار همراهش پنج روز در طرابلس در هتل الشاطی اقامت داشتند و..
• ارتباط و دیدارهای امام از روز اول سفر بسیار محدود و فضای امنیتی بر این سفر و رفت و آمد های امام حاکم بود …
