ریحانه اسکندری: در مرکز شهر لسآنجلس، انباری قدیمی که زمانی محل ذخیره مبل و اثاثیه اداری بود، به یکی از پرترددترین و پردرآمدترین صحنههای فیلمبرداری در پایتخت سینمایی جهان تبدیل شده است. کریگ ویلیامز، تهیهکننده باسابقه و ۶۵ ساله که زمانی در شرکت معروف دیث رو ریکوردز به تولید موسیقی مشغول بود، هنگامی که دو سال پیش این انبار را اجاره کرد، تصور میکرد هر از گاهی آن را برای ساخت موزیکویدیوهای کمهزینه کرایه دهد تا چرخ کسبوکار کوچک سینماییاش بچرخد.
اما او ناگهان خود را در مرکز طوفانی یافت که تمامی مناسبات رسانهای غرب را دگرگون ساخت: هجوم بیسابقه سازندگان «میکرودراما» یا سریالهای کوتاه عمودی که اختصاصاً برای تماشا در صفحه ۵ اینچی گوشیهای هوشمند و توزیع در شبکههای اجتماعی نظیر تیکتاک، اینستاگرام و فیسبوک طراحی شدهاند.
ویلیامز نه تنها مجبور شد ظرفیت تولید خود را سه برابر کند، بلکه دکورهای ثابت بیمارستان، بازداشتگاه پلیس، اتاق دادگاه و کلوب شبانه مجموعه جدید خود را از حراجیهای ناشی از ورشکستگی و انقباض استودیوهای غولپیکر هالیوود نظیر سونی پیکچرز و پارامونت با قیمتهای ناچیز خرید. این استودیوهای سنتی تحت فشار مالی شدید، افت بیسابقه بیننده و ریزش مداوم مخاطب، در حال فروش داراییهای فیزیکی خود بودند. این تصویر، استعارهای زنده از یک دگرگونی کلان در صنعت سرگرمی جهان است.
در حالی که هالیوود سنتی با کاهش سهم خود از فروش گیشه جهانی، ریزش بیسابقه درآمد تلویزیون کابل و پیامدهای سنگین اعتصابات بازیگران و نویسندگان دستوپنجه نرم میکند، درامهای دو دقیقهای عمودی که ریشه در پلتفرمهای دیجیتال چین دارند، به سریعترین بازار اقتصادی نوظهور تبدیل شدهاند. این سریالهای خرد با تکیه بر فرمولهای روایی فوقسریع، تکنیکهای روانشناختی گیرایی عاطفی و هزینههای ساخت ناچیز، نه تنها میلیونها بیننده آمریکایی را پای صفحه موبایل میخکوب کردهاند، بلکه به شریانی حیاتی برای نجات هزاران بازیگر و نیروی کار بیکارشده هالیوود تبدیل شده و غولهای رسانهای غرب را مجبور به تسلیم و پذیرش این فرمت نوظهور کردهاند.
معماری درامهای میکروسکوپی؛ «دوانجو» چیست و چگونه ذهن مخاطب را تسخیر میکند؟ …
