روزی که بمب‌افکن آمریکایی هیروشیما را خاکستر کرد؛ ۱۵ مرداد ۱۳۲۴

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ در ۶ اوت ۱۹۴۵ [۱۵ مرداد ۱۳۲۴]، ایالات متحده اولین و تنها کشوری شد که در زمان جنگ از سلاح اتمی استفاده کرد؛ آن‌ها یک بمب اتمی را روی شهر هیروشیمای ژاپن انداختند. بر اثر انفجار، حدود ۸۰ هزار نفر مستقیماً جان باختند و ۳۵ هزار نفر دیگر نیز زخمی شدند. دست‌کم ۶۰ هزار نفر دیگر نیز تا پایان سال بر اثر عوارض ناشی از بارش‌های اتمی (گرد و غبار رادیواکتیو) جان خود را از دست دادند.

هرچند انداختن بمب اتمی بر ژاپن به جنگ جهانی دوم پایان داد، بسیاری از مورخان بر این باورند که این رویداد جنگ سرد را نیز شعله‌ور کرد.

ایالات متحده از سال ۱۹۴۰ در حال کار روی ساخت سلاح اتمی بود؛ آن‌هم پس از آن‌که هشدار داده شد آلمان نازی در حال تحقیق و توسعه در زمینهٔ سلاح‌های هسته‌ای است. تا زمانی که آمریکا نخستین آزمایش موفق خود را انجام داد (در ژوئیه ۱۹۴۵ یک بمب اتمی در بیابان‌های نیومکزیکو منفجر شد)، آلمان قبلاً شکست خورده بود. اما جنگ علیه ژاپن در اقیانوس آرام همچنان با شدت ادامه داشت. هری اس. ترومن، رئیس‌جمهور آمریکا، که برخی از مشاورانش به او هشدار داده بودند هرگونه تلاش برای حمله زمینی به ژاپن تلفات وحشتناکی برای آمریکا به همراه خواهد داشت، دستور داد از این سلاح جدید برای پایان دادن سریع به جنگ استفاده شود.

در ۶ اوت ۱۹۴۵، بمب‌افکن آمریکایی «انولا گی» بمبی پنج‌تنی را روی شهر هیروشیمای ژاپن انداخت. انفجاری با قدرت معادل ۱۵ هزار تن TNT، چهار مایل مربع از شهر را به ویرانه تبدیل کرد و فوراً ۸۰ هزار نفر را از پای درآورد. ده‌ها هزار نفر دیگر نیز در هفته‌های بعدی بر اثر جراحات و مسمومیت ناشی از پرتوهای رادیواکتیو جان باختند. سه روز بعد، بمب دیگری روی شهر ناگازاکی انداخته شد که نزدیک به ۴۰ هزار نفر دیگر را کشت. چند روز بعد، ژاپن تسلیم خود را اعلام کرد.

در سال‌های پس از انداختن این دو بمب اتمی بر ژاپن، شماری از مورخان عنوان کرده‌اند که این سلاح‌ها دو هدف داشتند: اول، و بدیهی‌ترین آن، پایان سریع جنگ با ژاپن و نجات جان آمریکایی‌ها بود. و  هدف دوم، نمایش این سلاح تازهٔ کشتار جمعی به اتحاد جماهیر شوروی بود.

تا اوت ۱۹۴۵، روابط میان اتحاد شوروی و ایالات متحده به‌شدت رو به وخامت گذاشته بود. کنفرانس پوتسدام …