به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ [۱۵ اوت ۱۹۱۴ برابر با ۲۳ مرداد ۱۲۹۳] کانال پاناما، آبراههای که آمریکاییها در باریکه خاکی پاناما ساختند و اقیانوس اطلس را به اقیانوس آرام وصل میکند، با عبور کشتی آمریکایی «آنکون» ــ یک کشتی باری و مسافربری ــ رسماً افتتاح شد.
هجوم مهاجران به کالیفرنیا و اورگن در میانه قرن نوزدهم، انگیزه اولیه تمایل ایالات متحده برای ساخت یک آبراهه مصنوعی در سراسر آمریکای مرکزی بود. در سال ۱۸۵۵، ایالات متحده یک خطآهن را در سراسر باریکه پاناما ــ که در آن زمان بخشی از کلمبیا بود ــ تکمیل کرد و همین امر باعث شد گروههای مختلف طرحهایی برای ساخت کانال پیشنهاد کنند. درنهایت، کلمبیا حق ساخت کانال را به «فردینان دو لسپس»، کارآفرین فرانسوی که در سال ۱۸۶۹ ساخت کانال سوئز را به پایان رسانده بود، واگذار کرد. ساخت کانالی همسطح دریا در سال ۱۸۸۱ آغاز شد، اما برنامهریزی ناکافی، بیماری میان کارگران و مشکلات مالی، شرکت لسپس را در سال ۱۸۸۹ به ورشکستگی کشاند. سه سال بعد، «فیلیپ-ژان بونو-وارییا»، مهندس ارشد پیشین پروژه کانال و شهروند فرانسه، داراییهای شرکت فرانسوی ازکارافتاده را خریداری کرد.
با آغاز قرن جدید، در اختیار داشتن انحصاری کانالی در این باریکه برای ایالات متحده به ضرورتی حیاتی تبدیل شد؛ کشوری که در پایان جنگ اسپانیا و آمریکا به نوعی امپراتوری فرادریایی دست یافته بود و میخواست بتواند کشتیهای جنگی و بازرگانی خود را بهسرعت میان اقیانوسهای اطلس و آرام جابهجا کند. در سال ۱۹۰۲، کنگره آمریکا خرید شرکت فرانسوی سازنده کانال را ــ مشروط به انعقاد معاهدهای با کلمبیا ــ تصویب کرد و بودجهای برای ساخت کانال اختصاص داد. در سال ۱۹۰۳، معاهده «هِی-بونو-وارییا» با کلمبیا امضا شد که براساس آن، ایالات متحده در ازای پرداخت غرامت مالی، حق استفاده از آن قلمرو را به دست میآورد. سنای آمریکا این معاهده را تصویب کرد، اما سنای کلمبیا، از بیم از دست رفتن حاکمیت ملی، آن را رد کرد.
در واکنش، رئیسجمهور «تئودور روزولت» به طور ضمنی از جنبش استقلالطلبی پاناما حمایت کرد؛ جنبشی که تا حد زیادی به دست فیلیپ-ژان بونو-وارییا و شرکت کانال او طراحی و هدایت شده بود. …
