طلاییپوشان از ابتدای فصل گذشته تاکنون با هدایت محرم نویدکیا در ۶ بازی بزرگ مقابل ۳ رقیب مستقیم خود، تراکتور، پرسپولیس و استقلال، ۶ بار شکست خوردهاند. ۳ شکست برابر تراکتور، ۲ شکست مقابل پرسپولیس و یک شکست برابر استقلال؛ حاصل؟ صفر امتیاز، ۳ گل زده و ۱۰ گل خورده. اگر ۲ شکست مهم آسیایی را هم به این مجموعه اضافه کنیم، سپاهان در ۸ مسابقه بزرگ، حتی یک امتیاز هم به دست نیاورده. این دیگر زنگ خطر نیست؛ وضعیت قرمز است.
محرم و معمای بازیهای بزرگ
نویدکیا در سپاهان تیمی در اختیار دارد که از نظر کیفیت نفرات، امکانات، بودجه و انتظارات هواداران، قرار نیست مقابل رقبای بزرگ فقط برای «خوب بازی کردن» وارد زمین شود. سپاهان باید این مسابقات را ببرد؛ یا دستکم در آنها امتیاز بگیرد. اما روند نتایج نشان میدهد تیم محرم در مهمترین بزنگاهها، دقیقا همان جایی که باید شخصیت یک مدعی قهرمانی را نشان دهد، عقب مینشیند.
مشکل فقط شکست نیست؛ ناتوانی در تغییر جریان مسابقه است. سپاهان در بازیهای بزرگ بارها درگیر سناریویی شده که حریف برتری را به دست آورده و تیم نویدکیا نتوانسته پاسخ مناسبی برای آن پیدا کند. وقتی چنین اتفاقی در یک یا دو مسابقه رخ میدهد، میتوان از بدشانسی، اشتباه فردی یا شرایط مسابقه حرف زد؛ اما وقتی این الگو تکرار میشود، دیگر باید سراغ مربی و ساختار فنی تیم رفت. محرم باید پاسخ بدهد که چرا تیمش در بازیهایی که بیش از هر زمان دیگری به تصمیمهای تاکتیکی، مدیریت فشار و تغییر جریان مسابقه نیاز دارد، چنین شکننده ظاهر میشود؟ تیمی که مدعی قهرمانی است، نمیتواند بزرگترین امتیازات فصل را به رقبا حراج کند.
حسینی بازنده ابدی
اما داستان عجیبتر میشود وقتی بدانیم دروازهبان سپاهان در این ۶ مسابقه بزرگ، در ۶ دیدار سیدحسین حسینی بوده! حسینی با سابقه سالها حضور در استقلال، کاپیتانی، حضور در تیم ملی و تجربه جام جهانی، به سپاهان آمد تا یکی از نقاط قوت این تیم باشد؛ یک دروازهبان باتجربه که قرار بود در نبردهای بزرگ، پشتوانه تیمش باشد. این فاجعه البته منحصر به سپاهان نیست. حسینی اساسا همیشه یک بازنده بزرگ بوده؛ این حقیقتی تلخ است که آمار آن را فریاد می زند. حسینی در دوران حضورش در استقلال و سپاهان در ۴۵ مسابقه بزرگ، ۳۷ شکست، ۵ برد و ۳ مساوی داشته؛ آماری که برای یک دروازهبان با این میزان تجربه، بهشدت سنگین و قابل تأمل است.
حتی دربی تهران نیز برای حسینی تبدیل به یک نقطه تاریک در کارنامهاش شد؛ او در دوران طولانی حضورش در استقلال نتوانست طعم پیروزی در دربی را بچشد. این روند بعد از انتقال به سپاهان نیز متوقف نشد و او مقابل پرسپولیس هم شکست را تجربه کرد؛ حتی فصل گذشته در دو بازی برابر سرخپوشان، دبل کرد و دو بار بازنده شد.
طعنه آمیز است که گلری اینچنین بازنده در همه نبردهای بزرگ اینهمه سال پیراهن یکی از بزرگترین باشگاه های ایران را بر تن کرده، کاپیتان تیم شده، به تیم ملی رسیده و حتی در جام جهانی بازی کرده و در قامت یک قهرمان به سپاهان پیوسته!
اینجا البته قرار نیست تمام شکستهای یک تیم را به حساب دروازهبان گذاشت. اما سؤال اینجاست: وقتی شما هزینه می کنید و یک گلر باتجربه و گرانقمیت را می خرید، قرار است یک دروازهبان باتجربه در مسابقات بزرگ تفاوت ایجاد کند، اما آیا حسینی چنین تفاوتی ایجاد کرده؟ پاسخ آمار، حداقل تاکنون، چندان امیدوارکننده نیست.
حراج امتیاز
سپاهان برای قهرمانی ساخته شده، نه برای اینکه در مسابقات بزرگ، امتیازاتش را به رقبا تعارف کند. محرم نویدکیا و سیدحسین حسینی هر دو با یک مأموریت مشخص به سپاهان آمدهاند؛ یکی باید مغز متفکر تیم باشد و دیگری آخرین سد مقابل حملات حریفان. اما وقتی تیم در بزرگترین مسابقات فصل شکست میخورد و دروازهبانش هم در چنین بازیهایی کارنامهای سنگین دارد، طبیعی است که عملکرد هر دو زیر ذرهبین برود.
این سپاهان، حداقل در بازیهای بزرگ، هنوز نشانی از یک مدعی مقتدر ندارد. محرم باید فکری به حال معمای بازیهای بزرگ کند و حسینی هم باید نشان دهد چرا قرار بوده ناجی سپاهان در شبهای سخت باشد. وگرنه این روند، از همین هفتههای ابتدایی، میتواند هزینهای بسیار بزرگ برای سپاهان داشته باشد. چون در لیگ برتر، قهرمانی فقط با بردن تیمهای پایین جدول به دست نمیآید؛ جام را معمولا تیمی میبرد که در بازیهای بزرگ، امتیازهای بزرگ را جمع کند.
253 258
کد مطلب 2262654
