به گزارش خبرآنلاین، به نقل از زومیت، ترکیب سدی فرسوده که بیش از ۱۳۰ سال پیش ساخته شده، قرارگیری در منطقهای زلزلهخیز و ایستادن بر فراز ناحیهای پرجمعیت، برای هیچکس نویدبخش نیست. این وضعیت دربارهی سد مولاپریار صدق میکند؛ سازهای آبی که رو به فرسودگی است و حتی برخی آن را «بمب ساعتی» مینامند.
جهان پر از سدهای سالخوردهای است که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم ساخته شدند و بسیاری از آنها اکنون فراتر از عمر طراحیشده خود فعالیت میکنند. هند سهم بزرگی از این بحران دارد و بیش از ۱۱۱۵ سد بزرگ آن بیش از ۵۰ سال عمر دارند. بر اساس تحلیلی از دانشگاه ملل متحد در سال ۲۰۲۱، تا سال ۲۰۵۰ بیش از ۴۲۵۰ سد بزرگ در این کشور از مرز ۵۰ سال عبور خواهند کرد و ۶۴ سد بزرگ نیز بیش از ۱۵۰ سال قدمت خواهند داشت.
بهگزارش آیافالساینس، سد مولاپریار در میان نگرانکنندهترین نمونهها قرار میگیرد. این سد گرانشی ۵۳ متری که بین سالهای ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۵ در دوران راج بریتانیا ساخته شد، روی رودخانه پریار در ایالت کرالای جنوب هند قرار دارد و در منطقهای لرزهخیز در کوههای غات غربی واقع شده است. زمینلرزههای گذشته نیز فشار خود را بر سازه نشان دادهاند. در دهههای اخیر، چندین لرزش خفیف باعث ایجاد ترکهایی در بدنه سد شده و مهندسان را واداشته است تا آن را تعمیر و ایمنی سازه را دوباره ارزیابی کنند.
بااینحال، همه بر این باور نیستند که سد در زمینلرزهی بعدی نیز دوام خواهد آورد. گزارشی از مؤسسه فناوری هند در سال ۲۰۱۱ به این نتیجه رسید که سد مولاپریار در برابر زمینلرزهای با بزرگی بیشتر از ۶٫۵ دوام نخواهد آورد. اگر چنین شکستی رخ دهد، برآورد دانشگاه ملل متحد نشان میدهد تا ۳٫۵ میلیون نفر ممکن است در معرض سیلاب ویرانگر قرار بگیرند.
فروریختن سد میتواند حجم عظیمی از آب را بهسرعت به پاییندست منتقل کند؛ جایی که مخزن ایدوکی و دیگر سدهای مسیر رودخانه پریار قرار دارند. در چنین سناریویی، چندین منطقهی پرجمعیت کرالا، از جمله شهر ساحلی کوچی، ممکن است زیر آب بروند.
اما چرا مشکل بهسادگی حل نمیشود؟ پاسخ در این پرونده حتی از خود خطر نیز پیچیدهتر است. سد در کرالا قرار دارد، اما ایالت تامیل نادو، ایالت همسایهی کرالا، آن را اداره و …
