در نقطه مقابل این نوع ادبیات، موضعگیری رسمی آیت الله شهید سید علی خامنهای در ۱۱ مهر ۱۴۰۱ قرار دارد. رهبر شهید جمهوری اسلامی در نخستین سخنرانی خود پس از آغاز اعتراضات، کلام خود را با ابراز تأسف انسانی و تعابیر همدلانه آغاز کردند: «در این حادثهای که پیش آمد، دختر جوانی درگذشت که دل ما هم سوخت؛ حادثه تلخی بود.» گرچه ایشان در ادامه سخنان خود به تحلیلی ریشهای از ابعاد امنیتی و نقش گروههای خارجی پرداختند، اما نقطهافکنی اولیه سخن ایشان، پذیرش اصل تلخی حادثه و ابراز همدلی با عواطف جریحهدارشده جامعه بود.
مقایسه این دو موضعگیری، پرسشی اساسی را در حوزه ادبیات سیاسی مطرح میسازد که چرا نمایندهای مدعی پیروی از خط ولایت، از ادبیاتی استفاده میکند که با الگوی رفتار کلامی رهبر شهید در تناقض کامل است. از منظر اصولگرایان «ولایتمداری» به معنای هماهنگی ریتم کلام و عمل با رهبری تعریف میشود. زمانی که رهبر شهید کشور مواجهه اولیه با یک حادثه را بر پایه ابراز تأسف و تلخ دانستن بنا مینهند، استفاده نماینده مجلس از تعابیر نشاندهنده تندروی است که ثابت میکند برای برخی جریانها، رادیکالیسم کلامی بر اصل اصولگرایی و انضباط ولایی غلبه یافته است.
علاوه بر این، ادبیات بهکاررفته از سوی آریایینژاد نه تنها در خدمت حل مسئله یا ایجاد وفاق ملی نیست، بلکه مستقیماً به عنوان یک عامل تنشزا عمل میکند. در شرایطی که جامعه نیازمند التیام و آرامش است، این گونه اظهارات، گسلهای قومی و اجتماعی را فعال کرده، احساس نارضایتی عمومی را تعمیق میبخشد و زخمهای گذشته را تازه میکند. این تعارض گفتمانی نشان میدهد که ادعای ولایتمداری در برخی رفتارهای جناحی، از یک منشور اخلاقی-عملی به ابزاری برای جلب توجه و اثبات وفاداریهای افراطی تنزل یافته است.
همواره تاکید شده است که رفتارهای ساختارشکنانه کلامی از سوی مسئولان، خطری جدی برای ثبات اجتماعی است. نمایندگانی که مدعی حرکت در مدار ولایت هستند، موظفاند پیش از فتح تریبونها، ادبیات خود را با ملاکهای اخلاقی و الگوی رفتاری رهبر شهید و البته رهبری سوم تنظیم کنند؛ در غیر این صورت، این تندرویهای کلامی چیزی جز باری بر دوش نظام و عاملی برای شعلهورتر ساختن تنشهای اجتماعی نخواهد بود.
۳۱۳۱ کد مطلب 2261246
