شهید سید محمدباقر صدر در برابر انتقادها و ناسزاهایی که از سوی یکی از شاگردان سابق خود مطرح میشد، با تفکیک میان «خطا در باور» و «بیمبالاتی در دین»، رویکردی متفاوت و آموزنده از خود نشان داد. او معتقد بود داوری درباره عدالت افراد باید با رعایت انصاف انجام شود و نباید نگاه شخصی و خودمحورانه را معیار قضاوت قرار داد؛ نکتهای که آیتالله سید کاظم حائری در کتاب «مباحث الأصول» آن را ثبت کرده است.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در کتاب «مباحث الأصول» آیتالله سید کاظم حائری، ماجرایی قابل تأمل از سعهصدر و شیوه عدالتسنجی شهید سید محمدباقر صدر نقل شده است. شهید صدر با وجود آنکه شاگرد سابقش به او ناسزا میگفت، همچنان او را فردی عادل میدانست و تأکید میکرد: «من معیار عدالت نیستم». این رفتار، درسی مهم درباره ضرورت جدا کردن منافع و احساسات شخصی از معیارهای شرعی و اخلاقی در قضاوت درباره دیگران است.
آیتالله سید کاظم حائری در نقل این ماجرا میگوید: یکی از طلاب، تحصیل خود را نزد شهید صدر نیمهکاره رها کرد و پس از آن، مسیر فکری متفاوتی در پیش گرفت. او گاهی در غیاب شهید صدر از وی بدگویی و ناسزاگویی میکرد و در جمع مردم نیز به انتقاد از ایشان …
