به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، بینالنهرین، واقع در میان رودهای دجله و فرات، به دلیل برخورداری از زمینهای حاصلخیز و گسترش سیستمهای آبیاری، به «مهد تمدن» بدل شد. این شرایط امکان رشد دولت-شهرهایی همچون اور، اریدو و اوروک را فراهم آورد که حدود ۵۰۰۰ سال پیش، جمعیتی بیش از ۵۰ هزار نفر داشتند.
سومریان با ابداع نخستین خط جهان، یعنی «خط میخی» بر روی لوحهای گلی، گامی نوآورانه برداشتند که ثبت و ضبط منابع غذایی و تجارت را تسهیل کرد. این پیشرفت، در کنار توسعه یک نظام عددی، پیریزی بسیاری از جنبههای اساسی جامعه مدرن را رقم زد.
زوال تمدن سومر در حدود ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد، به کاهش بهرهوری کشاورزی ناشی از شور شدن خاک در اثر آبیاری نسبت داده میشود. این رویداد، راه را برای ظهور امپراتوریهای بعدی در بینالنهرین، ازجمله امپراتوریهای اکدی، بابلی و آشوری هموار ساخت.
سومر، به عنوان مهد تمدن، تا پیش از آنکه اسرارش از زیر شنهای بیابان بیرون کشیده شود، کاملاً ناشناخته بود. در نیمه دوم قرن نوزدهم، باستانشناسان فرانسوی و بریتانیایی در جستوجوی یافتههایی از دوره آشوری، به سرزمینی که امروزه عراق نامیده میشود، سفر کردند. آنان به طور اتفاقی با تمدنی بسیار کهنتر مواجه شدند. تا پیش از آن، لایههای عظیم رسوبی که رودهای فرات و دجله از کوههای ترکیه با خود میآوردند، موفق شده بود ردپای گذشته را محو و پنهان نگاه دارد. با حفاری و تاریخگذاری سومر، گستره تاریخی که برای بشر شناخته شده بود، به شکل بنیادینی وسعت یافت.
رود دجله، عکس از جین سوئینی، برگرفته از نشنال جئوگرافیک مهد تمدن در کجا واقع شده است؟
از منظر طبیعی، بینالنهرین سرزمینی عمدتاً هموار با دشتهای شنیِ وسیع و پوشش گیاهیِ پراکنده است. در نواحی پایینی و به سمت خلیجفارس، چشماندازی باتلاقی به چشم میخورد؛ جایی که دریا پس از آخرین عصر یخبندان بهمرور عقبنشینی کرده است. آبوهوای منطقه را اقلیم بیابانی تعریف میکند؛ بارندگیها پراکنده است، میانه روز گرما طاقتفرسا میشود، در حالی که زمستانها و شبها سرما میتواند گزنده و استخوانسوز باشد.
با وجود آنکه در این سرزمین بهندرت باران میبارید، مناطق مرکزی تمدن بینالنهرین همواره در معرض سیلابهای ویرانگری بودند که از …
