تینا مزدکی_اکوسیستم فناوری ایران سالهاست زیر بار مجموعهای از بحرانهای همزمان نفس میکشد؛ از اینترنتی که کیفیت و پایداری آن مدام زیر سؤال میرود و محدودیتهایی که دسترسی به ابزارهای جهانی را دشوار کردهاند، تا تحریمهایی که ارتباط با بازارهای بینالمللی را مختل کرده و نااطمینانیهایی که آینده شغلی نیروهای متخصص را مبهمتر از همیشه ساختهاند. در چنین فضایی، توسعه فناوری دیگر تنها به دانش و مهارت وابسته نیست؛ بلکه بیش از هر زمان دیگری به عبور از موانعی گره خورده که ارتباطی با ذات نوآوری ندارند.
پیامد این وضعیت را میتوان در تغییر چهره بازار کار فناوری دید؛ جایی که بسیاری از متخصصان، به جای تمرکز بر توسعه محصول، خلق فناوری و رقابت در بازارهای جهانی، بخش قابل توجهی از زمان و انرژی خود را صرف مقابله با محدودیتهای زیرساختی، اداری و ارتباطی میکنند. روندی که به باور بسیاری از فعالان این حوزه، نهتنها انگیزه ماندن را کاهش داده، بلکه آینده اکوسیستم فناوری ایران را نیز با چالش جدی حفظ سرمایه انسانی روبهرو کرده است. برای بررسی دغدغههای یک متخصص فناوری و آنچه او را وادار به مهاجرت میکند، با آرین اقبال متخصص امنیت شبکه که چند سالی است مهاجرت کرده در خبرآنلاین به گفتوگو پرداختیم.
مشروح این گفتوگو را میخوانید.
اقبال در پاسخ به این پرسش که دلایل و زمینههای اصلی مهاجرت متخصصان حوزه فناوری چیست؟ توضیح میدهد: «مسائل بسیار زیادی دست به دست هم میدهند تا یک فرد تصمیم بگیرد خانواده، دوستان و محیطی را که به آن اشراف دارد رها کرده و مهاجرت کند. انگیزههای مالی هرگز نمیتواند تنها دلیل این اقدام باشد، چرا که اگر صرفاً بحث مالی بود و شرایط عمومی کسبوکار مناسب بود، کار کردن در داخل کشور—چه برای بازار داخلی و چه بینالمللی—به مراتب ترجیح داشت. مهاجرت یعنی درگیر شدن با مشکلات اقامتی، ناشناختههای محیط جدید و پیچیدگیهای سیاسی و بینالمللی، آن هم در شرایطی که فرد در کشور خودش از خیلی جهات جلوتر است. تصمیم به مهاجرت برآمده از تلفیق چالشهای فضای عمومی کسبوکار، اکوسیستم آیتی، مسائل اقتصادی و فشارهای روانی شخصی است که فرد دیگر راهی جز جابهجایی برای حل آنها نمیبیند.»
او میگوید:« مشکلات اساسی متعددی نظیر تورم، سطح درآمد و ناامنی شغلی وجود …
