این توافقِ بهشدت مورد انتظار، به دویست سال حکمرانی تحت امپراتوری بریتانیا پایان داد و ماهاتما گاندی، رهبر استقلال هند، آن را «بزرگترین و شریفترین اقدام ملت بریتانیا» نامید. با این حال، درگیریهای مذهبی میان هندوها و مسلمانان که باعث به تأخیر افتادن اعطای استقلال هند توسط بریتانیا پس از جنگ جهانی دوم شده بود، بهسرعت شادی و نشاط گاندی را تحتالشعاع قرار داد.
در ایالت پنجاب در شمال، که بهشدت میان هندِ تحت تسلط هندوها و پاکستانِ تحت تسلط مسلمانها تقسیم شده بود، در همان چند روز نخست پس از استقلال، صدها نفر کشته شدند.
جنبش استقلال هند در آغاز قرن بیستم شتاب گرفت و پس از جنگ جهانی اول، گاندی نخستین مورد از چندین کارزار «مقاومت غیرفعال» (Passive Resistance) خود را سازماندهی کرد؛ ازجمله «پیادهروی نمک» که اکنون بسیار مشهور است، تا در برابر حکومت ظالمانه بریتانیا در هند اعتراض کند. در دهه ۱۹۳۰، دولت بریتانیا امتیازاتی به ملیگرایان هندی داد، اما در طول جنگ جهانی دوم، نارضایتی از حکومت بریتانیا چنان به اوج خود رسیده بود که بریتانیا بیم آن داشت که هند را به قدرتهای متحد محور (Axis Powers) واگذار کند.
گاندی و دیگر رهبران ملیگرا، وعدههای بریتانیا مبنی بر خودگردانی هند پس از جنگ را وعدههایی پوچ و توخالی دانستند؛ از این رو، کارزار غیرخشونتآمیز «هند را ترک کنید» (Quit India) را سازماندهی کردند تا خروج بریتانیا را تسریع بخشند. مقامات استعماری نیز در پاسخ، گاندی و صدها معترض دیگر را زندانی کردند.
تظاهراتهای ضد بریتانیا پس از جنگ شتاب گرفت و در سال ۱۹۴۷، کنگره ملی هند با اکراه تشکیل پاکستان را پذیرفت تا حزب «جناح مسلمان» (Muslim League) را آرام کرده و مذاکرات استقلال را به پایان برساند. در ۱۵ اوت ۱۹۴۷، لایحه استقلال هند به مرحله اجرا درآمد و دورهای از آشفتگیهای مذهبی و سیاسی را در هند و پاکستان آغاز کرد که منجر به مرگ صدها هزار نفر شد؛ ازجمله گاندی که در ژانویه ۱۹۴۸، در جریان یک جلسه دعا برای پایان دادن به خشونتهای مسلمان-هندو، به دست یک متعصب هندو ترور شد.
امروزه روز استقلال در هند هر ساله در ۱۵ اوت جشن گرفته میشود، در حالی که پاکستان جشن استقلال خود را در ۱۴ اوت برگزار میکند.
منبع: HISTORY.com
۲۵۹ کد مطلب 2260603
