سعید آقایی؛ سپاهان فصل را بد شروع نکرده؛ بلکه فاجعهبار شروع کرده. تیمی که قرار بود یکی از مدعیان اصلی قهرمانی باشد، حالا بعد از چند هفته نخست لیگ با مجموعهای از علامتهای سئوال های نگرانکننده مواجه شده؛ از شکست در بازیهای بزرگ گرفته تا نمایشی که حتی برای هواداران خودش هم قابل دفاع نیست.
مشکل سپاهان فقط باختن نیست؛ سپاهان دیگر حتی شبیه تیمی که قرار است برای قهرمانی بجنگد هم بازی نمیکند. هفته گذشته نوبت تراکتور بود؛ یک شکست دیگر در یکی از مهمترین بازیهای فصل. این هفته هم استقلال آمد و همان داستان تکرار شد. سپاهان در دو بازی بزرگ، دو شکست متوالی را تجربه کرده و بار دیگر همان نقطه ضعف قدیمی محرم نویدکیا خودش را نشان داده؛ تیمی که در مسابقات بزرگ، آن شخصیت لازم برای ایستادن مقابل رقیب را ندارد.
اما شکست مقابل استقلال یک تفاوت بزرگ با یک باخت معمولی داشت. سپاهان حتی یک ضربه در چارچوب هم نداشت و حتی به دروازه استقلال نزدیک هم نشد. یک نمایش نومیدکننده که از تیمی که به نظر می رسید فقط در نام به سپاهان مدهی شباهت دارد. تیمی با این همه ادعا، امکانات، هزینه و انتظاری که از آن وجود دارد، در یک بازی خانگی مقابل استقلال عملاً نتوانست دروازه حریف را تهدید کند. این دیگر صرفاً یک نتیجه بد نیست؛ این یک هشدار جدی درباره کیفیت فوتبال سپاهان است.
شاید مهمترین بخش ماجرا را خود محرم نویدکیا بهتر از هر کسی توصیف کرد. سرمربی سپاهان پس از بازی آنقدر از عملکرد تیمش عصبانی و ناامید بود که گفت: «سپاهان جایی نیست که ببازی و بروی و هیچ اتفاقی نیفتد» و حتی صریحتر از این هم گفت: «اگر میتوانستم هر ۱۱ بازیکن را عوض میکردم.» وقتی سرمربی یک تیم پس از چنین مسابقهای به این نقطه میرسد، یعنی مشکل دیگر فقط نتیجه نیست؛ مشکل درون زمین است. تیمی که نه میسازد، نه میجنگد، نه موقعیت ایجاد میکند و نه حتی نشانهای از بازگشت به بازی دارد. این همان جایی است که باید درباره خود نویدکیا هم سؤال کرد.
محرم برای سپاهان یک چهره معمولی نیست؛ اسطوره باشگاه است و بخش بزرگی از اعتبار فوتبالیاش با همین …
