به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در حوالی ۲۰ اوت ۱۶۱۹ [۲۹ مرداد ۹۹۸]، «۲۰ و چند» آنگولایی که توسط پرتغالیها ربوده شده بودند، وارد مستعمره بریتانیا در ویرجینیا شدند و سپس به دست مهاجران انگلیسی خریداری شدند. تاریخ دقیق این رویداد به طور قطعی مشخص نیست؛ در نامهای از همان دوران، ورود کشتی در «اواخر ماه اوت» ذکر شده است. بااینحال، بسیاری این تاریخ را به عنوان نمادی برای ورود آفریقاییهای به بردگی گرفتهشده به دنیای جدید انتخاب کردهاند؛ رویدادی که آغازگر حدود دو و نیم قرن بردهداری در آمریکای شمالی شد.
مستعمره ویرجینیا که در سال ۱۶۰۷ در جیمزتاون تأسیس شده بود، تا سال ۱۶۱۹ حدود ۷۰۰ نفر جمعیت داشت. نخستین آفریقاییهای به بردگی گرفتهشده که به ویرجینیا رسیدند، در پوینت کامفورت، منطقهای که امروزه «فورت مونرو» نامیده میشود، از کشتی پیاده شدند. بیشتر نامهای آنان و همچنین تعداد دقیق افرادی که در پوینت کامفورت باقی ماندند، در گذر زمان از میان رفته است؛ اما اطلاعات زیادی درباره سفر آنان به دست آمده است.
آنها در ابتدا به دست نیروهای استعماری پرتغال ربوده شده بودند. این نیروها اعضای اسیرشده پادشاهیهای بومی کونگو و ندونگو را وادار کردند مسافتی طولانی و طاقتفرسا را تا بندر لواندا، پایتخت آنگولای امروزی، پیاده طی کنند. سپس آنان را سوار کشتی San Juan Bautista کردند؛ کشتیای که به مقصد وراکروز در مستعمره اسپانیایی «اسپانیای نو» حرکت کرد.
طبق روال رایج آن دوران، حدود ۱۵۰ نفر از ۳۵۰ اسیرِ سوار بر کشتی در طول این سفر دریایی جان باختند. هنگامی که کشتی به مقصد نزدیک میشد، دو کشتی خصوصیِ مسلح، White Lion و Treasurer، به آن حمله کردند. خدمه این دو کشتی تا ۶۰ نفر از افراد به بردگی گرفتهشده در Bautista را ربودند. کشتی White Lion بود که در ۲۰ اوت ۱۶۱۹ در پوینت کامفورتِ مستعمره ویرجینیا پهلو گرفت و شماری از این اسیران را در ازای دریافت مواد غذایی معامله کرد.
پژوهشگران خاطرنشان میکنند که این افراد از نظر حقوقی، در آن زمان، خدمتکاران قراردادی (indentured servants) محسوب میشدند. خدمتکاران قراردادی توافق میکردند ــ و در بسیاری از موارد مجبور میشدند ــ برای مدتی مشخص و بدون دریافت دستمزد کار کنند؛ اغلب برای پرداخت بدهیهای خود. …
