به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، هفدهم ربیعالاول، سالروز میلاد فرخنده حضرت محمد رسولالله(ص) و همچنین ولادت امام جعفر صادق(ع)، رئیس مکتب شیعه است. پیامبر اسلام(ص) و ائمه هدی(ع) در مسیر دشوار هدایت انسانها، در دورههای طولانی بیش از هر ابزار دیگری بر اخلاق نیکو تکیه داشتند؛ اخلاقی که راه انتقال پیام الهی را هموار و پذیرش آن را برای مخاطبان آسان میکرد.
خدای متعال پیامبر گرامی اسلام(ص) را رحمتی گسترده و فراگیر معرفی کرده است؛ رحمتی که تنها مسلمانان را دربرنمیگیرد، بلکه شامل همه انسانها میشود: «وَ ما أَرْسَلْناک إِلاّ رَحْمَةً لِلْعالَمِینَ»؛ «ما تو را جز رحمتی برای جهانیان نفرستادیم.»
بر این اساس، پیامبر(ص) برای همه جهانیان مایه رحمت بود و نسبت به تأمین سعادت انسانها در دنیا و آخرت اهتمامی عمیق داشت.
خداوند رحمان برای بیان شدت شفقت و دلسوزی پیامبر(ص) نسبت به همه انسانها میفرماید: «لَعَلَّک باخِعٌ نَفْسَک أَلاّ یکونُوا مُؤْمِنِینَ»؛ «گویی میخواهی جان خود را از شدت اندوه از دست بدهی، به خاطر اینکه آنان ایمان نمیآورند.»
این آیه نشان میدهد که اندوه و دلسوزی رسول خدا(ص) نسبت به کفار و منکران حق و علاقه آن حضرت به نجات و سعادت بندگان تا چه اندازه عمیق بوده است. خداوند برای آرام ساختن پیامبر(ص) و جلوگیری از شدت یافتن این اندوه، او را مورد تسلی قرار میدهد تا اهتمام فراوانش به هدایت مردم، او را از پای درنیاورد.
پیامبر(ص) همه انسانها را، بدون استثنا، همچون فرزندان خویش میدید و خیر و هدایت آنان را میخواست. از همین رو، هنگامی که آنان را در مسیر گمراهی مشاهده میکرد، همانند پدری مهربان که نابودی فرزندش را میبیند، اندوهگین میشد. خود آن حضرت نیز درباره مأموریت خویش فرمود: «إِنَّما بُعِثْتُ رَحمة»؛ «همانا من به عنوان رحمت برانگیخته شدهام.»
سیره پیامبر(ص)؛ تربیت انسان با رفتار
سیره پیامبر اسلام(ص)، نمونهای از تربیت عملی انسان است و این شیوه تربیتی در کاملترین شکل خود در رفتار ائمه هدی(ع)، از جمله امام صادق(ع)، نیز جلوهگر شده است.
چند سال بیشتر از آغاز رسالت پیامبر(ص) نگذشته بود که آوازه دعوت الهی ایشان در سراسر جهان آن روز پیچید. دعوت اسلام سراسر سرزمین عربستان را دربرگرفت و سپس به مناطق دیگر گسترش …
