به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در بعدازظهر ۲۰ اوت ۱۹۴۰ [۲۹ مرداد ۱۳۱۹]، لئون تروتسکی در حالی که خرگوشهایش را غذا میداد، در انتظار سرنوشت محتوم خود بود. این معمار روشنفکر و ۶۰ ساله انقلاب روسیه، که از سوی ژوزف استالین به مرگ محکوم شده بود، میدانست که نه نگهبانان مسلحی که دیوارهای بلند اقامتگاهش در مکزیکوسیتی را پاس میدادند، و نه حتی هزاران مایل فاصله خشکی و دریا میان او و مسکو، هیچکدام نمیتوانستند او را به طور کامل از دستِ مرگبار دیکتاتور شوروی در امان نگه دارند. هرگونه خیالِ یافتن پناهگاهی امن در دوران تبعید، همچون درِ اتاقخوابش که به گلوله بسته شده بود، از میان رفته بود؛ آنگاه که عوامل استالینی کمتر از سه ماه پیش، در یک سوءقصد نافرجام به ویلای او یورش برده بودند.
با این حال، تروتسکی از همان روزهای نخستین که دانشجویی انقلابی در روسیه بود، به دشمنان خطرناک عادت داشت. دولت تزاری به دلیل باورهای مارکسیستی، او را دو بار به سیبری تبعید کرده بود. در این میان، مردی که با نام «لِو داویدوویچ برونشتاین» زاده شده بود، با گذرنامهای جعلی بریتانیایی و با نام «لئون تروتسکی» به لندن گریخت و با ولادیمیر لنین، همرزم انقلابیاش، دیدار کرد. در جریان انقلاب ۱۹۱۷ روسیه، او با لنین برای سرنگونی دولت موقت برنامهریزی کرد و «ارتش سرخ» را تشکیل داد؛ ارتشی که در جنگ داخلیِ پس از آن، «ارتش سفید» ضدِبلشویک را شکست داد.
تروتسکی جانشینِ طبیعی لنین به نظر میرسید، اما پس از مرگ رهبر شوروی در سال ۱۹۲۴، در کشمکش قدرت مغلوب استالین شد. تروتسکی روزبهروز بیشتر به تاکتیکهای توتالیتر (تمامیتخواه) استالین انتقاد میکرد و باورِ او به «انقلاب دائمی جهانی پرولتاریا» با تفکر رقیبش در تضاد بود؛ چراکه استالین معتقد بود بقای کمونیسم تنها در اتحاد جماهیر شوروی ممکن است. دیکتاتور شوروی که قدرت خود را در خطر میدید، تروتسکی را از دفتر سیاسی (پولیتبورو) و حزب کمونیست اخراج کرد و ابتدا به قزاقستانِ کنونی تبعید و سپس در سال ۱۹۲۹ او را بهکلی از کشور طرد نمود. پس از اقامتی چهارساله در ترکیه و توقفهایی کوتاه در فرانسه و نروژ، تروتسکی در سال ۱۹۳۶ پناهندگی مکزیک را دریافت کرد.
این دگراندیش تبعیدی در محله سرسبز «کویواکان» در مکزیکوسیتی ساکن شد و ضمن برگزاری جلسات …
