مبلغ – سرویس زن مسلمان: تاریخ اسلام آکنده از نام زنانی است که در بزنگاههای سرنوشتساز، نه تنها تماشاگر وقایع نبودند، بلکه خود معمار حوادث و حافظان کیان دین شدند. در میان این چهرههای درخشان، بانو حدیث که به جلالت و بصیرت شناخته میشد، در دورانی که جامعه شیعی با بحران عظیم شهادت امام حسن عسکری علیهالسلام و آغاز عصر غیبت مواجه شده بود، مأمنی برای دردمندان و تکیهگاهی برای پیروان مکتب اهلبیت گردید. نام او در منابع تاریخی همواره با صفاتی نظیر صالحه، عارفه و جلیله همراه است و همین القاب نشان میدهد که او تنها یک مادر دلسوز نبود، بلکه بانویی بود که از سالها مکتبداری در خانه امامت، آموخته بود چگونه در طوفانهای سهمگین سیاسی، از اصل امامت صیانت کند.
شهادت امام یازدهم، تنها یک فقدان عاطفی برای شیعیان نبود، بلکه یک بنبست سیاسی و اعتقادی محسوب میشد. دستگاه خلافت عباسی در آن مقطع زمانی در اوج سختگیری بود و جاسوسان حکومت در هر کوی و برزنی حضور داشتند تا هرگونه جنبشی را به نام امام دوازدهم سرکوب کنند. در چنین شرایطی که شیعیان در حیرت به سر میبردند و برخی از سستی ایمان دچار سرگشتگی شده بودند، خانه بانو حدیث به کانون آرامش تبدیل شد. تصور کنید جامعهای که رهبر خود را از دست داده و دشمن با تمام قوا به دنبال ریشهکنی تبار امامت است، چه فشاری را تحمل میکند. در این فضای خفقان، بانو حدیث به عنوان محور وحدتبخش در خانه امام عسکری عمل میکرد و مانع از آن میشد که شیعیان بیقرار و نگران، به وادیهای انحرافی کشیده شوند.
نقش بانو حدیث در آن ایام، بیش از یک نقش ساده مادرانه بود؛ او در واقع مدیریت بحران انتقال قدرت معنوی را بر عهده داشت. در حالی که مدعیان دروغین نیابت یا امامت با فریبکاری در پی جذب دلهای پریشان بودند، این بانو با حفظ متانت و صبر، مرجعیت حقیقی را یادآوری میکرد. او به خوبی میدانست که وظیفهاش چیست. او که سالها شاهد سختیهای امام هادی و امام عسکری در برابر حکومتهای جابر بوده بود، اکنون خود را در برابر رسالتی بزرگتر میدید. بانو حدیث به درستی میدانست که باید صدای رسای امام عسکری در میان آوار سکوت و خفقان باشد. او با درایت تمام، پذیرای شیعیانی بود که از راههای دور و نزدیک به سامرا میآمدند تا خبری از وضعیت امام زمان خود بگیرند و …
