به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، به نقل از اسب بخار، وقتی تصویر داخل یک خودروی فرمول یک را می بینیم شاید نخستین سوال این باشد که راننده چطور می تواند در چنین فضای کوچکی مسابقه دهد. پاها به سمت دماغه خودرو کشیده شده اند بدن در زاویه ای خوابیده قرار دارد و فرمان بسیار نزدیک به سینه راننده است. این وضعیت شاید برای یک رانندگی عادی عجیب و حتی ناراحت کننده به نظر برسد اما در دنیای فرمول یک هر بخش از کابین با هدف مشخص طراحی شده است.
فرمول یک مسابقه ای میان سریعترین خودروهای جهان است. در این خودروها حتی چند میلی متر تغییر در طراحی بدنه یا جای نشستن راننده می تواند روی سرعت در مسیر مستقیم عملکرد در پیچ ها و مصرف لاستیک تاثیر بگذارد. به همین دلیل کابین فرمول یک فقط جای نشستن راننده نیست بلکه بخشی مهم از طراحی مهندسی خودرو محسوب می شود.
راننده فرمول یک چگونه می نشیند؟
راننده فرمول یک در حالت کاملا خوابیده قرار ندارد اما نسبت به یک خودروی جاده ای بسیار پایین تر و عقب تر می نشیند. پشت او با زاویه زیادی به سمت عقب قرار می گیرد و پاهایش در بخش جلویی شاسی امتداد پیدا می کنند. زانوها نیز معمولا بالاتر از سطح لگن هستند.
این حالت را می توان چیزی میان نشستن و دراز کشیدن دانست. راننده از بیرون تقریبا دیده نمی شود و فقط کلاه ایمنی و شانه های او از کابین بیرون می مانند. دست ها به سمت جلو کشیده شده اند تا فرمان را در موقعیت مناسب نگه دارند.
فضای داخل کابین بسیار محدود است. راننده نمی تواند مانند خودروهای معمولی جای پا یا حالت نشستن خود را تغییر دهد. بدن او باید در تمام مدت مسابقه در موقعیتی ثابت بماند. این موضوع در مسابقه ای که گاهی نزدیک به دو ساعت طول می کشد کار ساده ای نیست.
با این حال رانندگان فرمول یک از سنین پایین به این وضعیت عادت می کنند. بیشتر آن ها از دوران کارتینگ با خودروهای مسابقه ای کم ارتفاع آشنا هستند. تفاوت اصلی این است که در فرمول یک فشارها سرعت و گرمای محیط بسیار بیشتر از کارتینگ است. دلیل اصلی این حالت نشستن چیست؟
مهمترین دلیل پایین بودن جایگاه راننده آیرودینامیک است. آیرودینامیک به رفتار هوا در برخورد با بدنه خودرو گفته می شود. در فرمول یک هوا فقط یک عامل مزاحم نیست …
