*لامرد؛ فاجعهای در نقض حقوق جنگ؛ آنجا که صدای کودکان نباید گم شود
جنگ، ماهیتاً با رنج همراه است، اما قواعد و کنوانسیونهای بینالمللی، مشخصاً کنوانسیونهای چهارگانه ژنو و پروتکلهای الحاقی آنها، برای تضمین یک اصل بنیادین وضع شدهاند:
حفاظت از غیرنظامیان و تمایز میان اهداف نظامی و اماکن غیرنظامی.
وقتی عملیات نظامی، خانهها، مدرسهها، بیمارستانها یا سالنهای ورزشی را هدف قرار میدهد یعنی مناطقی که صراحتاً تحت «حمایت ویژه» حقوق بشردوستانه قرار دارند
دیگر بحث از یک خطای جنگی ساده نیست، بلکه مصداق بارز نقض صریح اصل تمایز (Principle of Distinction) است.
نقض اصل تمایز و تناسب
لامرد، امروز بیش از یک نام جغرافیایی، نماد یک هشدار است؛ هشدار درباره حمله به مناطقی که مملو از غیرنظامیان هستند. کودکانی که برای بازی یا تحصیل گرد هم آمده بودند، قربانی حملهای شدند که یا فاقد دقت لازم برای تفکیک هدف نظامی از غیرنظامی بوده، یا به طور عمدی به صورت بیرویه (Indiscriminate) انجام شده است.
حقوق جنگ تأکید دارد که هر حمله باید:
۱_صرفاً متوجه اهداف نظامی باشد.
۲_اصل تناسب (Principle of Proportionality) را رعایت کند؛ یعنی تلفات و خسارات وارده به غیرنظامیان نباید بیش از مزیت نظامی مشخص و مستقیم مورد انتظار باشد.
در فاجعه لامرد، هدف قرار گرفتن مستقیم و تلفات گسترده در میان غیرنظامیان ، به ویژه کودکان که تحت حمایت مضاعف حقوقی قرار دارند ، سبب طرح سوال است که آیا این اصول بنیادین رعایت شدهاند یا خیر.
کودکان در زیر چتر حمایت بینالمللی
کودکان در تمام معاهدات بینالمللی، از جمله پروتکلهای الحاقی کنوانسیون ژنو، به عنوان آسیبپذیرترین گروه درگیریها، از …
