به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ امپراتوری عثمانی یکی از طولانیترین و اثرگذارترین امپراتوریهای تاریخ بود. این حکومت از اواخر قرن سیزدهم میلادی شکل گرفت و تا اوایل قرن بیستم ادامه یافت. عثمانیها در اوج قدرت خود بر بخشهای بزرگی از خاورمیانه، شمال آفریقا، بالکان، آناتولی و اروپای جنوبشرقی حکومت میکردند و از نظر نظامی، سیاسی و اداری یکی از قدرتهای مهم جهان به شمار میرفتند.
اما مانند بسیاری از امپراتوریهای بزرگ تاریخ، شکوه عثمانی تنها یک سوی ماجراست. سوی دیگر این تاریخ، با جنگهای خونین، بردهداری، حذف خشونتآمیز رقیبان، سرکوب اقلیتها و در نهایت نسلکشی ارمنیان همراه است. شناخت این جنبههای تاریک به معنای نادیده گرفتن دستاوردهای عثمانی نیست؛ بلکه برای درک کاملتر و واقعبینانهتر از این امپراتوری ضروری است.
نقاشی دیواریِ محاصره قسطنطنیه کشورگشایی از طریق خشونت
قدرت امپراتوری عثمانی از آغاز بر پایه گسترش قلمرو بنا شد. عثمانیها مانند بسیاری از قدرتهای بزرگ تاریخی، ازجمله رومیان، مغولان و پادشاهیهای اروپایی، مرزهای خود را عمدتاً از طریق جنگ توسعه دادند.
در نخستین قرنهای شکلگیری این امپراتوری، تمرکز اصلی لشکرکشیها بر آناتولی و بالکان بود. نقطه عطف این روند، فتح قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳ میلادی بود؛ رویدادی که نهتنها پایان امپراتوری بیزانس را رقم زد، بلکه عثمانیها را به یکی از قدرتهای اصلی جهان تبدیل کرد.
اما فتوحات نظامی عثمانی معمولاً با پیامدهای سنگینی برای مردم مناطق فتحشده همراه بود. کشتار، آوارگی، اسارت، غارت خانهها، تخریب اماکن مذهبی و خشونت علیه غیرنظامیان بخشی از واقعیت جنگهای آن دوره بود. این رفتارها البته منحصر به عثمانی نبود و در بسیاری از جنگهای قرون میانه و اوایل دوران مدرن دیده میشد، اما همچنان بخشی جداییناپذیر از میراث تاریخی این امپراتوری محسوب میشود.
تصویری از یک مقام عثمانی و دستیارش در حال ثبت مشخصات پسران مسیحی برای نظام دوشیرمه
اثر علی امیر بیگ، فعال در حدود سال ۱۵۵۸ نظام دوشیرمه
یکی از خاصترین و بحثبرانگیزترین نهادهای عثمانی، نظام «دوشیرمه» بود. در این نظام، حکومت عثمانی پسران مسیحی را از خانوادههایشان در مناطق بالکان جدا میکرد، …
