به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، «روز واقعه» نامی است که قرآن برای قطعیترین رخداد پیش روی همه انسانها برگزیده است. آیات آغازین سوره واقعه، در کنار آیات پایانی سوره رحمن، تصویری از سرانجام انسان و جایگاه او در قیامت ترسیم میکنند.
سوره رحمن در واپسین آیات خود، تصویری از کاملترین مراتب نعمت الهی را پیش روی انسان قرار میدهد و سپس سوره واقعه با توصیف روز رستاخیز آغاز میشود، روزی که همه انسانها در جایگاه واقعی خود قرار میگیرند.
بنابر روایت فارس، علامه طباطبایی در تفسیر المیزان، میان این دو بخش ارتباطی عمیق برقرار میکند؛ گویی قرآن ابتدا مقصد را نشان میدهد و سپس صحنه رسیدن انسانها به آن مقصد یا محروم ماندن از آن را به تصویر میکشد.
بهشتی که هر نعمتش نشانه کرامت الهی است
آیات پایانی سوره رحمن با توصیف دو بهشت دیگر آغاز میشود، «فِیهِمَا فَاکِهَةٌ وَنَخْلٌ وَرُمَّانٌ» بهشتی که در آن انواع میوهها، خرما و انار فراهم است. سپس قرآن از همسران پاک سخن میگوید «فِیهِنَّ خَیْرَاتٌ حِسَانٌ» و آنان را «حُورٌ مَقْصُورَاتٌ فِی الْخِیَامِ» معرفی میکند.
این توصیفات تنها بیانگر لذتهای مادی نیست، بلکه هر یک نمادی از آرامش، کرامت، پاکی و امنیت کامل انسان در جوار رحمت الهی است. در آن سرا، هیچ رنج، نگرانی یا آلودگی راه ندارد و همه نعمتها جلوهای از رضایت خداوند نسبت به بندگان صالح است.
در ادامه نیز قرآن با تعبیر «مُتَّکِئِینَ عَلَی رَفْرَفٍ خُضْرٍ وَعَبْقَرِیٍّ حِسَانٍ» تصویری از آسایش و آرامش کامل اهل بهشت ارائه میدهد؛ آرامشی که نتیجه مستقیم ایمان و عمل صالح در دنیاست.
تکرار یک سؤال برای بیدار کردن انسانبرای سیویکمین و آخرین بار، آیه مشهور سوره رحمن تکرار میشود: «فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ».
این تکرار، صرفاً برای زیبایی لفظی نیست، بلکه پس از بیان هر دسته از نعمتها یا هشدارها، انسان و جن را به تأمل فرا میخواند؛ آیا با وجود این همه نشانه رحمت، باز هم جای انکار باقی میماند؟
سوره نیز با جمله باشکوه «تَبَارَکَ اسْمُ رَبِّکَ ذِی الْجَلَالِ وَالْإِکْرَامِ» پایان مییابد؛ یعنی سرچشمه همه این نعمتها، پروردگاری است که هم صاحب عظمت مطلق است و هم منشأ کرامت و بخشش بیپایان.
روزی که همه چیز …
